tag:blogger.com,1999:blog-13889974208705385862012-02-16T20:36:13.515-08:00Greep uit Mariekes artikelenMarieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.comBlogger181100tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-86023188094748745622010-10-21T04:30:00.000-07:002010-10-21T04:32:20.161-07:00Ontgroening voor de Heer<br /><br />door Marieke van Willigen<br /><strong>Je ging met goede moed het klooster in om een dienstbare monnik of non te worden. Maar dat je daarvoor jezelf moest geselen en vasten tot je erbij neerviel, vertelden ze er niet bij. </strong><br /><br /><br />“Op mijn dertiende wilde ik een religieuze worden,” zegt frater Wim Verschuren, een novicenmeester van 75. “Mijn moeder zei: 'Het zijn de goeden die het proberen. Maar als je geen zin meer hebt in het klooster, kom dan maar weer gauw naar huis.'” <br />“Het klooster in”, was tot halverwege de vorige eeuw een gangbaar toekomstperspectief. In grote Rooms Katholieke gezinnen was het gebruikelijk dat één van de kinderen zijn leven in dienst stelde van God en de kerk. Andere jongeren kozen voor het klooster omdat je er kon studeren. Voor vrouwen was het klooster in de Middeleeuwen zo ongeveer de enige weg tot de wetenschap, want universiteiten lieten geen vrouwen toe. Weer andere aspirant-kloosterlingen werden geïnspireerd door monniken en nonnen uit hun omgeving. Dat konden bijvoorbeeld onderwijzers, verpleegsters of priesters zijn. “Ik had les als van een frater die een voorbeeldfiguur was voor mij, ” herinnert Wim zich zijn motivatie. “Daarom ben ik bij de Fraters van Tilburg gegaan.” Actieve kloostergemeenschappen als die van de fraters, waren in het algemeen iets minder streng in de leer dan beschouwende kloosters als bijvoorbeeld Trappisten. 'Actieve' religieuzen waren overdag gewoon werkzaam in de maatschappij. Ze stonden dus ook meer in de wereld dan religieuzen uit een beschouwend klooster, die hun leven volledig wijden aan de dienst voor God. Hoe dan ook, de keuze voor het klooster betekende in veel gevallen een definitieve breuk met de familie. Voor velen was dit een schrikbeeld, maar voor mensen die op gespannen voet met het thuisfront leefden, maakte dit het klooster juist aantrekkelijk. De meeste intredende kloosterlingen ofwel novicen, voelden zich op de één of andere manier geroepen. Maar was dat wel echt zo? Om die roeping te bewijzen, werden de novicen zwaarder beproefd dan in hun stoutste dromen. Bij de verschrikkingen die ze het eerste jaar van het kloosterleven moesten doorstaan, valt een stevige ontgroening van het studentencorps in het niet. Een weg terug was er niet meer. Als je eenmaal een voet binnen de kloostermuren had gezet, betekende uittreding een enkeltje hel. <br /><br />Novice geselt zichzelf <br /><br />Behalve het bewijzen van hun roeping, werden de novicen getest op geschiktheid voor het kloosterleven. Een kloosterling moest drie geloften afleggen: die van kuisheid, armoede en gehoorzaamheid. Met name de laatste gelofte werd in het eerste jaar op de proef gesteld. Behalve het zeven keer per dag het getijdengebed bidden, dagelijks meedoen aan de eucharistie en het werken, kwam daar voor de novicen extra versterving bij. Versterving had als doel het lichaam en de wil ondergeschikt te maken ten einde een inniger en spirituelere band met God te krijgen. Versterving had ook als doel boete te doen voor de zonden die de kloosterling had begaan en tenslotte kreeg je door versterving vereenzelviging met het lijden van Jezus. In de praktijk betekende versterving jezelf geselen op je rug, armen of billen, bitterkruid of inkt door je eten doen zodat de eetlust verging, met een boeteketting om je middel, pols of dijbeen lopen. Deze ketting heeft scherpe haakjes aan de schakels, wat een ongemakkelijk of pijnlijk gevoel geeft. Ieder klooster had zo zijn eigen zelfkastijdingswerktuigen. Algemeen gangbaar was het nachtkoor waar vooral de novicen aan moesten geloven. De novicen werden dan 's nachts uit bed getrommeld voor een nachtgebed, terwijl ze 's ochtends vroeg rond de klok van vijf weer op moesten staan. In de winter kwam daar de kou bij, want rond middernacht was de kloosterkerk niet verwarmd. Een andere zwaar verstervingsmiddel was de grote of de kleine stilte. Kloosterlingen mochten dan voor een bepaalde tijd niet spreken. Bij de 'kleine stilte' mocht dat wel met de 'recreatie' maar bij de 'grote stilte' mocht het alleen op gezette tijden met de biechtvader, zuiver over geestelijke zaken. De stilte kon ook opgelegd worden als boete voor een begane misstap, zoals een per ongeluk gevallen bord , je verslapen of te luidruchtig lachen. Frater Wim praat liever niet over die periode. “Het was vreselijk. Vooral dat vele zwijgen.” blikt hij terug. “Het noviciaat hield er geen rekening mee dat je nog maar zeventien was, want dat was toen mijn leeftijd. De novicenmeester snapte geen barst van ons. We waren nog zo jong, spontaan en speels. Het was een heel nare tijd.”<br /><br />Frater likt eetzaal schoon<br /><br />Opmerkelijk is dat de novicen in de jaren '50 van tevoren helemaal niet wisten wat ze allemaal te wachten stond. Dat ontdekte godsdienstpsycholoog Emke Bosgraaf (29) die promoveerde op verstervingspraktijken in Nederlandse kloosters. “Het was eigenlijk een soort taboe-onderwerp,” vertelt Bosgraaf. ”Ze verwachtten wel een streng gedisciplineerd leven, maar iets als zelfgeseling asscocieerden ze met de Middeleeuwen. Terwijl dat tot in het begin van de jaren zeventig in Nederlandse kloosters gedaan werd.” Bosgraaf merkte ook dat de zogenaamde schuldkapittels niet het beoogde effect hadden. De wekelijkse schuldkapittels hadden als doel een nederige houding te leren voor God. Kloosterlingen moesten bijvoorbeeld in de deurpost gaan liggen zodat iedereen over ze heen moest lopen, geknield eten aan een klein laag kindertafeltje of de voeten kussen van alle andere nonnen of monniken. Een Utrechtse frater vertelt “dat hij met zijn tong de refter (eetzaal) schoon moest likken.” Voelden de kloosterlingen zich na zo'n schuldkapittel nederiger voor God? Bosgraaf: “Ze bleken zich vooral vernederd te voelen, maar niet nederig.” Dat vindt frater Wim ook. “Ik moest bijvoorbeeld schuld beleiden doordat ik uit een raam keek dat niet op de binnenplaats uitkeek. Belachelijk waren de schuldkapittels, een volstrekte farce. Dat vonden we allemaal.” <br /><br />kloosterlingen faken versterving<br /><br />De novicen, vaak tieners, waren in het eerste jaar uitgeleverd aan de novicenmeester. Die testte en drilde ze tot absolute gehoorzaamheid. Want gehoorzaamheid aan de abt of abdes resulteerde in gehoorzaamheid aan God, was de redenering. Je kon het treffen met een milde novicenmeester, maar je kon ook pech hebben met een hardvochtige leider die je kwelde met zware boetes of vreemde opdrachten om je gehoorzaamheid te toetsen. Hij of zij kon je om het minste geringste een extra zelfkastijdingsbeurt opleggen. Met het zelfgeselen werd overigens nog wel eens de hand gelicht, zeker als de kloosterlingen dat in de kloostercel moesten doen. Ze maakten dan bonkgeluiden en kermden jammerlijk, zodat de buren dachten dat ze zichzelf stonden te geselen terwijl ze in werkelijkheid op hun bed lagen. Weer anderen deden er juist een schepje boven op en geselden zichzelf extra hard of ze verzwaarden hun zweep met kogeltjes. “Voor persoonlijkheden met een neurotische aanleg, was versterving verre van ideaal,” vertelt godsdienstpsycholoog Emke Bosgraaf. “Soms vergaten ze de waarschuwing dat versterving een middel was om dichter bij God te komen en niet een doel op zich. Daarbij zat er ook een narcistisch element in de versterving, want hoe verdienstelijker je was voor God, hoe hoger je kwam. Daarmee schoot versterving haar spirituele doel voorbij. Het doel was om de hoofdzonde van de hoogmoed uit te bannen, maar paradoxaal genoeg stimuleerde het bij sommige religieuzen juist hoogmoed.“ <br /><br />God is liefde<br /><br />In de jaren vijftig kwam de klad in de versterving. Op sommige punten ging dat geruisloos. Je sloeg eens een nachtkoor over, daarna nog één en uiteindelijk was er alleen nog een nachtkoor op de feestdagen en tenslotte helemaal niet meer. De opkomst van de psycho-analyse droeg eveneens bij aan het in onbruik raken van verstervingspraktijken, want in lichamelijke versterving zoals zelfgeseling lag het gevaar voor masochistisch genoegen op de loer. Bovendien was de versterving voor sommige kloosterlingen psychisch te zwaar. Vanuit de medische hoek kwam er steeds meer kritiek op versterving. Streng vasten in combinatie met een nachtkoor en zelfgeseling en ook nog werken in de verpleging of het onderwijs was voor veel menig kloosterling lichamelijk niet op te brengen. Een andere belangrijke reden voor het wegvallen van de verstervingspraktijken was verandering in het Godsbeeld. Vroeger was vooral het beeld van een 'rechtvaardige God' de norm, een God die streng kan zijn als een vader en boetvaardigheid eiste. Met de veranderende gezagsverhoudingen in de samenleving veranderde het Godsbeeld. God was niet langer een boeman maar een God van liefde. Dat Godsbeeld ging moeilijk samen met de soms wrede versterving. De definitieve nekslag voor versterving kwam door het decreet van het Tweede Vaticaanse Concilie in 1965. Dat decreet handelde over vernieuwing en aanpassing van het religieuze leven, wat ook gevolgen had voor de verstervingspraktijken. <br /><br />Beter Novicenmeester dan novice <br /><br />Novicenmeester Wim laat zijn novicen niet meer in nacht en ontij opstaan of schuldkapittels doen. Hij ziet er het nut niet van in. “Ze probeerden je vroeger binnen drie jaar een frater te maken. Ze gingen uit van het ideaalbeeld. Maar de weg naar dat ideaalbeeld toe, werd niet uitgelegd. Vroeger kreeg je als novice bij iedere stap die je deed op je donder. Vaak wist je niet eens waarom. Mijn vroegere novicenmeester stond buiten deze wereld. Maar ik heb geen wrok meer. Er zijn geen krassen op mijn ziel.” Fraters Wims novicen leggen een ander traject af. “Ik laat ze zelf tegen het leven en zichzelf aanlopen. Op die ervaringen kunnen ze dan reflecteren. De novicen vragen mij nu wat de geloften van kuisheid, gehoorzaamheid en armoede inhouden. Het is voor mij veel moeilijker om die vragen te beantwoorden dan dat hele noviciaat vroeger. Want die vragen confronteren je met jezelf.” <br /><br /><br /><br />boeken<br /><br />E.Bosgraaf: Gebroken wil, verstorven geest. Oktober 2009. Helder geschreven overzicht en uitleg van verstervingspraktijken in het na-oorlogse Nederlandse kloosterleven. Bevat interviews met religieuzen. Ligt niet in de boekhandel, maar verkrijgbaar via Rijksuniversiteit Groningen: e.bosgraaf@rug.nl<br />Gerard Walschap: Zuster Virgilia. Amsterdam/Brussel 1951. Psychologische heiligenroman over de verstervingspraktijken van Zuster Virgilia en haar reactie daarop. <br /><br />sites<br /><br />www.knr.nl : alle informatie over kloosters van nu<br />www.cilice.co.uk : Krijg je na het lezen van dit stuk de geest en wil je ook een boeteketting en zweep? Hier kun je hem bestellen.<br /><br />film<br /><br />film: Doubt. Regie: John Patrick Shanley. Met: Meryl Streep, Philip Seymour Hoffman, Amy Adams, Viola Davis. Film over het leven in een vrouwenklooster waarin ethische en theologische vraagstukken het kloosterleven bemoeilijken. <br /><br /><br /><br />kader 1 <br />Kloosters<br />Benedictus stichtte in 528 het eerste klooster. Van hem komt de basiskloosterleefregel, de gelofte van kuisheid (celibaat) gehoorzaamheid (aan God en de overste) en armoede (soberheid, afzien van eigen bezittingen).<br /><br />Er zijn grofweg twee soorten kloosters: beschouwende en actieve. <br />Beschouwende kloosterlingen staan buiten de wereld en houden zich vooral bezig met gebed en bezinning. In contemplatieve kloosters deed men meer aan lichamelijke versterving dan in actieve kloosterordes.<br />Actieve kloosterlingen hebben naast het kloosterleven een rol in de samenleving zoals bijv. het onderwijs of de gezondheidszorg. <br /><br />Bedelorden voeren de gelofte van armoede zo ver door dat ze zich door de gemeenschap in hun behoeften laten voorzien. Als de tijden te bar zijn, moesten leden van een bedelorde daadwerkelijk uit bedelen. Vandaar de benaming 'bedelmonnik'. <br /><br />Kader 2<br />Grote kloosterordes:<br />- Clarissen (contemplatief)<br />- Trappisten (contemplatief)<br />- Benedictijnen (contemplatief)<br />- Fransicanen (ofwel 'Minderbroeders', actieve bedelorde)<br />- Dominicanen (ofwel 'Predikheren', actieve bedelorde, in de dertiende eeuw actief in de inquisitie)<br />- Augustijnen (actieve en contemplatieve kloosterorde, vertakt in veel andere kloosterorden zoals de Ursulinen en Alexianen)<br />- Karmelieten (contemplatief, bedelorde) <br /><br /><br />Kader 3<br />De cijfers<br />actieve nonnen: 5321 (daling van 70% in 23 jaar)<br />contemplatieve nonnen: 455<br />monniken en fraters: 452<br />Priesters levend in kloostergemeenschap: 1907<br />(geteld op 1 oktober 2008 door Konferentie Nederlandse Religieuzen (KNR) )<br /><br />Kader 4<br />Opus Dei is een richting binnen de Rooms Katholieke Kerk, gesticht in 1928. Het doel van Opus Deï is de gelovigen te motiveren om geheel overeenkomstig de Katholieke geloofsleer te leven. Daartoe wil Opus Deï gelovigen doordringen van het feit dat ze geroepen zijn tot heilige. In de praktijk zijn aanhangers van Opus Deï rechtsgeorïenteerde, neo-conservatieve katholieken. De meeste leden van Opus Deï zijn hoger geplaatste leken (artsen, professoren, politici, FBI-agenten etc.) of leden van de hogere clerus. Naar verluid doen leden van Opus Deï nog steeds aan verstervingspraktijken. <br /><br />kader 5<br />Abdijbier<br />Westmalle, La Trappe, Corsendonk, Affligem, Grimbergen, een greep uit de vele stevige speciaalbiertjes afkomstig uit kloosters. Kloosters hebben een rijke bierhistorie. Benedictus, de grondlegger van de kloosterorden, bepaalde al dat religieuzen twee keer zoveel bier als wijn mochten bij hun ontbijt. Kloosterlingen brouwden hun bier zelf, omdat ze geen contact hadden met de buitenwereld. Het waren de nonnen en monniken die voor het eerst de receptuur van het bier vastlegden op perkament. Er zijn verhalen dat sommige nonnen meer dan vijf liter bier per dag dronken. Affligembier heeft een lange staat van dienst: het wordt al bijna duizend jaar gebrouwen. <br /><br />Kader 6<br />Tijdelijk het klooster in<br />Kloosters hebben een traditie van gastvrijheid. In Nederland zijn meer dan veertig kloosters waar je als gast op adem kunt komen in een speciale gastenruimte. Als je wilt, mag je dan meedoen aan het kloosterritme (getijdengebeden, eucharistie) en een spiritueel gesprek aangaan met één van de kloosterlingen. Kijk op www.knr.nl/organisatie/gastenverblijven<br /><br />kader 7<br />Zelfkastijding een hype<br />Flagellanten trokken in de Middeleeuwen door Europa om mensen op te roepen tot zelfkastijding. Ze gaven zelf het 'goede voorbeeld' . Door zelfkastijding konden de mensen het lijden van Christus doorleven, was het idee. Na de pestepidemie ('De Zwarte Dood') in 1347 werden de flagellanten wel erg populair. De Rooms Katholieke kerk, die aanvankelijk enthousiast was over de flagellanten, riep op tot matiging. In sommige Katholieke landen zijn flagellanten nog steeds actief. Rond Pasen trekken verschillende flagellanten door de straten van Sevilla in Spanje terwijl ze zichzelf tot bloedens toe bezwepen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-8602318809474874562?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-78123097146046974772010-01-05T13:21:00.000-08:002010-01-05T13:23:30.255-08:00[chap] Kibboetsiem – de bescheiden getuigen van Israëls socialistische basis<br /><br />[kopsuggestie] <strong>Het gevecht tegen de kapitalistische bierkaai </strong><br /><br />tekst: Marieke van Willigen<br /><strong>Een eeuw geleden werd de eerste kibboets opgericht met als doel de sociaal-Zionistische staat Israël te vestigen. Met onvervalst communistisch elan begonnen minisamenlevinkjes her en der stukken moeras en woestijn te ontginnen. Inmiddels is Israël een volwaardige, kapitalistische democratie. Maar het grote kapitaal heeft de kleine socialistische kibboets nog steeds niet verdrongen.</strong><br /><br />Ramat Rachel is een kibboets die al bestond toen Israel nog Palestina heette. We praten over het jaar 1926. Nu, bijna honderd jaar later, doet deze oude welvarende kibboets meer denken aan een klein Gallisch dorpje dat dapper stand houdt tegen de verdrukking in. Het is een kleine groene oase van tomatenvelden en vredige witte kibboetshuisjes, omsingeld door de oprukkende stenen en infrastructuur van de stad Jeruzalem. “We zijn al jaren in gevecht met de gemeente Jeruzalem. Ze willen ons land afpakken zonder ervoor te betalen.” moppert Avi Dahan, zakelijk manager van kibboets Ramat Rachel. “Maar we geven niet op.” voegt hij er strijdlustig aan toe. Met een slurpende teug slaat hij zijn koffie achterover en zet de beker met een klap op tafel. Ramat Rachel is één van de kibboetsiem die aan de wieg staan van de staat Israël. Kibboetsiem (een Hebreeuws woord voor 'collectieve landbouwnederzetting') werden aan het begin van de vorige eeuw deels uit noodzaak, deels uit idealisme gesticht. Een kibboets werkte volgens het principe van de kracht van de groep: één of meerdere ervaren pioniers gaven hun kennis door aan de anderen, zodat ze samen land konden ontginnen en bebouwen. Bovendien stond je samen sterker tegenover de vijandelijke Arabieren. De eerste kibboetsiem (de oudste stamt uit 1909) zijn opgericht door de tweede immigratiegolf joden. Ze kwamen voornamelijk uit Rusland. De Russische pogroms en treiterijen nog vers in het geheugen, wilden ze een socialistisch-Zionistische staat bouwen, een staat die toebehoorde aan de joden en waar dus ook geen jodenvervolging meer zou zijn. De jonge econoom Arthur Ruppin, tevens grondlegger van de nederzetting Tel Aviv, bedacht hoe dat moest: door aanwezigheid, eigendom en soevereiniteit. Honderd jaar geleden kochten joodse pioniers grond van Arabische landheren om daar collectieve landbouwnederzettingen op te starten. Zo bepaalden de Zionistische kibboetsniks door eigendom en aanwezigheid de eerste landsgrenzen van Israël. <br /><br />De Russisch-joodse pioniers die begin vorige eeuw in groten getale naar Palestina trokken, namen Russisch gedachtengoed mee. De ideologische basis van het kibboetsmodel is de herleiden tot de filosofie van de Moskouse sociaal-anarchist Peter Kropotkin. De Russische geleerde en aristocraat concludeerde dat er bij dieren van dezelfde soort geen strijd was om het bestaan, maar juist onderlinge solidariteit. “Net als bij de mensen,” vond Kropotkin, “want de mens is ook geneigd om een genereuze houding aan te nemen en onbaatzuchtig en opofferingsgezind te zijn.” Je zag dat volgens hem vooral terug in kleinschalige, solidaire gemeenschappen, het zogenaamde industriële dorp. Kropotkin ging daarbij een radicaal stapje verder: de moderne staat vormde de grootste hindernis voor het bereiken van de ideale samenleving. Alleen als die staat omver geworpen zou worden, werd het individu van de mens bevrijd en was er ruim baan voor een maatschappij gebaseerd op vrijheid en gelijkheid. De staat moest eerst kapot. Iets minder radicaal was de schrijver Leo Tolstoj, die in de tweede helft van zijn leven ontdekte dat de mens tot zijn recht kwam als hij terugkeerde naar de eenvoud van de natuur. Hij moest zijn eigen hout hakken en water oppompen in plaats van dat te laten doen door een knecht en zelf rond te hangen in salons. Ook de journalist Gustav Landauer stond net als Tolstoj onder invloed van Kropotkin. Hij sloot vriendschap met de joodse filosoof Martin Buber. Landauer stapte af van de rigoureuze ideeën van Kropotkin. Hij geloofde dat het kapitalisme vernietigd werd door geleidelijke verandering en door de kracht van de sociale tegenmacht. Als de mensen maar eensgezind lief zijn voor elkaar, zal dat de staat vanzelf ondermijnen, was zijn redenering. Zijn vriend Martin Buber maakte de grondslag voor de kibboetsiem af door de socialistische-anrchistische ideeën van Landauer en Tolstoj te combineren met joods nationalisme. Buber voegde nog een spirituele element toe. Hij was voor een Zionistische staat, maar wilde dat Israël het verschil maakte met andere volken. Hij vond dat in de meeste landen het menselijk bestaan was verdeeld in twee rijken, dat van de geest en dat van de dagelijkse realiteit van het leven, met andere woorden: de theoretische wereld en de praktische wereld. “Ons verlangen is een woonplaats voor de geest”, mijmerde Buber. De socialistische kibboetsiem moesten de sociaal-anachistische theorie in de dagelijkse praktijk brengen, om zo het fundament te vormen voor de ideale staat Israël.<br /><br />“Sommige mensen graaien hier echt alles wat er te graaien valt,” foetert Avi Dahan, manager van kibboets Ramat Rachel. Hij zoekt in de keuken het voedsel bij elkaar dat hij nodig heeft voor vandaag. Dahan is strikt: “Het principe van de kibboets is dat alles voor iedereen is, maar dat je alleen meeneemt wat je nodig hebt. Geen overdaad. Het is zonde als je eten weg moet gooien.” Hij pakt radijzen, sla en tomaten uit de groentekast. Op een papier aan de muur vult hij de groenten in. Dahan legt uit: “De lijst hebben we opgehangen omdat sommigen gewoon maar pakken wat ze pakken kunnen. 'Alles is toch vrij,' denken ze. Door een lijst op te hangen waar ze in moeten vullen wat ze mee hebben genomen met de prijzen erachter, voelen ze zich hopelijk schuldig. Bovendien ziet dan iedereen hier van de kibboets wat ze eten, en zullen ze misschien door de sociale controle minder inhalig worden.” Hij gaat met zijn vinger langs de lijst. “Kijk nou”, bromt hij binnensmonds “drie kilo tomaten, dat is toch niet normaal?“ Hij loopt naar de eetzaal, waar de kibboetsniks gemeenschappelijk lunchen. Dat gebeurt niet meer zo fanatiek als vroeger: Het is niet meer verplicht om in de eetzaal te eten. Ontbijten, lunchen en dineren mag ook thuis. “Jammer,” haalt Dahan zijn schouders op, “Maar niets aan te doen. Bij mijn kinderen is er sowieso geen houden aan, die trekken de hele dag door de koelkast open. Met de gemeenschappelijke maaltijd in de eetkamer hoef ik echt niet aan te komen. Dat krijg je met pubers.” Ramat Rachel doet op meer socialistische punten water bij de wijn. Hoewel de kibboets een gemeenschappelijk autopark heeft waar iedereen vrijelijk gebruik van kan maken, hebben verschillende kibboetsniks toch een eigen auto aangeschaft. Het loon is nog wel voor iedereen hetzelfde: 5000 sjekel (€1000,- ) per maand en per kind een extra bedrag. Daar staat tegenover dat ieder kind op kosten van de kibboets mag studeren. Op je 28'ste moet je beslissen of je lid van de kibboets wordt of niet. “En 80% blijft”, pocht Dahan. Hij is met recht trots, want veel kibboetsiem hebben in plaats van zoveel blijvers, een terugloop van 80%. Ook kampen veel kibboetsiem met een enorm vergrijzingsprobleem. Kibboets Ramat Rachel hanteert een soepel beleid. Leden die gaan trouwen of samenwonen mogen hun partners meenemen naar de kibboets. De nieuwe partners willen lang niet altijd lid worden van de kibboets en hun loon delen met de rest. De aanhang mag blijven, maar moet wel betalen voor het eten, het wassen van de kleren en alle andere gemeenschappelijke geneugten. Dit beleid is niet zonder risico. Net als bij de vele andere kibboetsiem, wordt de kans op sociale desintegratie steeds groter naarmate de groep groeit. Ramat Rachel is met haar 400 leden een kleine kibboets die het vertikt om sociaal-anarchistische principes over boord te zetten. Maar die principes komen steeds meer onder druk te staan. “Als de gemeenschappelijke eetkamer op den duur verdwijnt, is dat jammer.” zegt Dahan. “Maar erger is dat sommige kibboetsniks een eigen loon willen verdienen. Ze vinden dat ze harder werken dan de anderen, of dat ze een betere functie hebben. Maar door loondifferentiatie krijg je ongelijkheid. Terwijl de werkdruk eerlijk verdeelt is: iedereen hier werkt even veel, namelijk acht uur. En niemand is meer dan de ander.” <br /><br /><br />Dahan loopt naar een rolstoeler van in de negentig en informeert hoe het met hem gaat. Die heeft meer belangstelling voor de verslaggever “Wie is dat?” wijst de oude kibboetsnik monter met het Hebreeuwse accent van de pioniers. “Waar haal jij die vrouw vandaan?” De oude man is gebruind en heeft een incompleet gebit. Aan zijn rolstoel hangt een zakje druiven. “Het is een journalist uit Nederland. Ze gaat een stuk schrijven over kibboetsiem,” legt Dahan uit. “Het is goed leven op onze kibboets!” roept de oude man zwaaiend terwijl hij wegrijdt. Naast hem loopt een andere kibboetsnik die hem zo het huis in gaat helpen. Samen met nog een paar bejaarde kibboetsniks woont de oude man in speciale huisjes voor ouden van dagen, een soort aanleunwoningen. De andere kibboetsniks wonen in zelfstandige jongerenhuizen of in familiehuizen. De kinderen worden 'gewoon' door hun ouders opgevoed. Vroeger was dat op de kibboetsiem wel anders. Dan werden ook de kinderen door de gemeenschap opgevoed. Om zes uur 's ochtends moest je je baby afleveren bij het kinderhuis. Daar werden de kinderen door de groep opgevoed en groot gebracht. Ouders mochten hun kinderen dagelijks maximaal drie uur privé zien. “Vreselijk was dat”, herinnert een oude vrouw zich “wat moest ik huilen toen ik mijn pasgeboren baby naar het kindhuis moest brengen. En niemand snapte mijn verdriet. Mijn kind was toch in goede handen?” <br /><br /><br />Israël heeft nog zo'n 250 kibboetsiem, bevolkt door ongeveer 3% van het Israëlische inwoneraantal. Landbouw is voor veel kibboetsiem niet meer de kerntaak. Ook niet voor kibboets Ramat Rachel. Sinds de gemeente Jeruzalem stukken land op heeft gekocht om er huizen op te bouwen, is de tomatenoogst nog maar een kleine inkomstenbron. Ramat Rachel draait verder op een luxe hotel, een zwembad, een textielfabriek, een fabriek die diamantenmachines maakt en de verhuur van vakantiehuizen. Al het verdiende geld blijft in de kibboets. Ramat Rachel is een rijke kibboets, zeker vergeleken met andere kibboetsiem die in de jaren '80 te maken hadden met een kaalslag door de teruglopende landbouwinkomsten. De Israëlische overheid pompte destijds veel subsidies in kibboetsiem, wat weer zorgde voor scheve ogen bij de rest van de bevolking. “Ze denken nog steeds dat kibboetsniks uitzuigers zijn die extra geld toegestopt krijgen van de staat,” zegt Avi Dahan, “Het is niet waar, we bedruipen onszelf. We krijgen geen extra subsidies meer.” Helemaal vreemd is dat heersende vooroordeel over kibboetsniks niet. Sinds de stichting van de staat Israël in 1948 heeft de overheid de kibboetsbeweging altijd gesteund. David Ben Goerion, zelf ook van de kibboets, zag kibboetsniks als de avantgarde van het zionisme. Kibboetsniks kregen daarom allerlei voordeeltjes, zoals lagere belasting en goedkope leningen. Maar kibboetsniks worden niet meer voorgetrokken en hun imago is ook niet meer wat het geweest is. Professor Oz Almog is hoogleraar sociologie aan de universiteit van Haifa. “Vroeger werden kibboetsniks bewonderd. Het was de elite van de samenleving.” legt hij uit “Dat is nu niet meer zo. Als je nu zegt dat je van een kibboets komt zeggen mensen, 'fijn voor je'. Het interesseert niemand nog iets, kibboetsiem hebben hun taak uitgediend.” Indirect heeft de kibboetsbeweging volgens Almog wel veel invloed op de samenleving. “Bijna iedereen heeft via familie of op een andere manier een kibboetsachtergrond. Kibboetsiem zijn ontstaan omdat we als joden normaal wilden leven en een eigen land wilden opbouwen. De kibboetsnik gaf invulling aan het idee van de 'nieuwe jood.', de dappere zionist die het land verdedigde en tot bloei bracht. Nu is Israël een volgroeide democratie geworden. Maar de democratie is gestoeld op kapitalisme, het draait hier nu om geld en carrière. Israël is een concurrerende samenleving. De kibboetswaarde van gelijkheid is verdwenen, en daarmee ook de rolmodelfunctie van de kibboets.” Toch hebben kibboetsiem concrete sporen nagelaten in de moderne Israëlische maatschappij. Almog: ”Het moderne Hebreeuws wat er nu in Israël gesproken wordt, is heringevoerd via de kibboets. Die begonnen met Hebreeuws praten en dat is door de samenleving overgenomen.” Daardoor is de voertaal in Israël geen Engels maar Hebreeuws. En er zijn meer kibboetssporen: “De traditie van de moderne naamgeving is door kibboetsniks in gang gezet. Vroeger waren er alleen de traditioneel-joodse namen zoals 'Miriam', 'Izak', “Avraham,' of 'Devorah'. Kibbutsniks begonnen hun kinderen namen van bloemen, bomen en gebieden te geven. Dat zie je nu door de hele samenleving terug.” <br /><br />Geen rolmodel meer voor de samenleving, kwakkelend met het aantal leden. En ook de buitenlandse scholieren trekken niet meer in groten getale naar de kibboets, zoals dat in de jaren '80 en '90 de trend was. Met je havo-examen op zak als vrijwilliger werken op de kibboets, was ook in Nederland en bekende traditie die inmiddels in onbruik is geraakt. Is de kibboetsbeweging ten dode opgeschreven? <br />“Toch niet, “ denkt professor Almog. “Een paar jaar geleden zaten de kibboetsiem nog vol met depressieve oudjes die hun idealen zagen vervliegen. Iedereen had kritiek op de kibboetsiem, een tijd lang had de kibboets een slechte naam. Ondanks dat zie je een opleving van de kibboetsbeweging. Mensen zien dat concurrentie en materialisme niet gelukkig maakt en vallen terug op oude idealen.” Kibboetsnik Avi Dahan knikt: “Als je voor de kibboets kiest, teken je voor vrijheid en gelijkheid. Iedereen zorgt voor elkaar, van de wieg tot het graf. Wij zijn één grote familie.” Een Jeruzalemmer die net uit het zwembad van Ramat Rachel komt, doet er nog een schepje bovenop: “Volgens mij kun je beter oud worden in een kibboets dan in de stad. Hier wordt er goed voor oude mensen gezorgd, hier kun je sterven tussen je familie.” <br />De kibboetsbeweging maakt eveneens een doorstart door het relatief nieuwe verschijnsel van de zogenaamde Irboets (letterlijk: 'collectieve stedelijke nederzetting'). Jongeren willen conform het socialistische model van de kibboets het land Israël opbouwen, maar dan via educatie en niet met landbouw. Irboetsiem bevinden zich in steden en zijn bewust klein, omdat naar het idee van de oprichters van de Irboets veel kibboetsiem ten onder gingen door een gebrek aan vertrouwen. En het vertrouwen verdween toen de kibboetsiem te groot werden. Of de irboetsiem net zo invloedrijk worden als kibboetsiem, moet zich nog bewijzen. Voorlopig zijn er niet meer dan een paar duizend irboetsniks in de grote steden te vinden. Ook missen de irboetsiem één belangrijk onderdeel met de eerste kibboets: de noodzaak. Michael Hess, kleinzoon van twee kibboetspioniers legt uit: “Mijn grootouders waren op elkaar aangewezen in de kibboets. Er was weinig infrastructuur, het gebied was onherbergzaam. Je móest wel samenwerken. Die noodzaak heb je in irboetsiem niet. Irboetsiem zijn puur en alleen gebaseerd op idealisme.” Avi Dahan gelooft dat juist dat idealisme de basis is van iedere socialistische nederzetting. “In Rusland is het communisme mislukt omdat mensen gedwongen werden de principes van vrijheid en gelijkheid over te nemen. Met dwang bereik je niets. Een kibboets is een vrijwillige keuze. En idealen werken alleen als je er uit vrije wil voor kiest.” Hij schept nog eens zijn bord vol met groente. “Wil je nog wat humus? “ vraagt hij uitnodigend “Neem maar hoor, er is genoeg.”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-7812309714604697477?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-6274032598975053052009-10-13T04:56:00.000-07:002009-10-13T05:05:48.442-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_B8QjyhMwjHo/StRtFCUmB3I/AAAAAAAABYs/_69SQtdksyI/s1600-h/AD.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 335px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_B8QjyhMwjHo/StRtFCUmB3I/AAAAAAAABYs/_69SQtdksyI/s400/AD.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392054587159349106" /></a><br /><br /><br /><br />AD, zaterdag 10 oktober 2009 <br /><br /><strong>Hij voorspelt wie de verkiezingen wint en adviseert CEO's van multinationals. Dan Hill, specialist in Facial Coding, kan ieder gezicht lezen. Want gezichtsspieren zijn de sterkste leugendetectors. “De FBI en de CIA werken al jaren met deze methode.” </strong><br /><br />“Wie is die man? Hij heeft een demonische uitstraling.” Dan Hill weet niet dat deze 'demonische persoon' Geert Wilders is. Hij legt uit: “Op deze ene foto lacht hij. Zelfs zijn oogspieren doen mee. Maar toch ontspant zijn gezicht niet. Hij blijft boos, ondanks dat hij lacht. Dat geeft hem iets duivels.” Dan Hill wordt in Amerika veelvuldig van stal gehaald. Tijdens de presidentsverkiezingen figureerde hij regelmatig op CNN en Fox, omdat hij op basis van gelaatstrekken vergaande voorspellingen deed. “John McCain verliest het van Barack Obama,” voorzag hij, “Hij laat teveel boosheid zien. Dat zie je aan zijn dichtgeknepen mond. Obama is blij en zijn lach is niet gespeeld want al zijn gezichtsspieren doen mee. En met een authentieke positieve uitstraling win je de verkiezingen.” <br /><br />Dan Hill is directeur van het wetenschappelijk onderzoeksbureau Sensory Logic, dat onbewuste reacties en emoties onderzoekt en de non-verbale uitingen daarvan registreert. Op basis van dit onderzoek adviseert Dan Hill overheden en topmanagers van bedrijven als General Motors, Toyota en Glaxo Smith Kline. Maar wat maakt Dan Hill tot zo'n veelgevraagde wetenschapper? Hill ontvouwt zijn geheim: “Intermenselijk contact is meer gestoeld op emoties en instincten dan op ratio. Uit onderzoek blijkt dat mensen hun oordeel over anderen voor 55% procent baseren op de gezichtsuitdrukking, voor 38% op de stem en maar voor 7% op de inhoud van wat iemand zegt.” Het gezicht is dan ook de belangrijkste graadmeter in Dan Hills methode. “Aangezichtsspieren zijn direct verbonden met de huid. Elk seintje dat hersens aan de spieren doorgeven is daardoor zichtbaar. Hillary Clinton viel bij mij direct door de mand. Ze probeerde optimistisch over te komen door veel te lachen, maar haar oogspieren spanden niet aan. Alle emoties kun je aflezen zolang je een gezicht op microniveau bekijkt.”<br /><br />Zonder te weten wie het zijn, krijgt Hill foto's voorgelegd van Jan Peter Balkenende, Wouter Bos en Geert Wilders. Bij Balkenende staat hij lang stil. “Deze man laat wilskracht zien,” ziet hij. “Je ziet dat aan zijn mond, die houdt hij gesloten als hij luistert. Hij wil bovendien controle houden. Een gedisciplineerd persoon. Hij is lichtelijk neerbuigend, zijn mondhoeken staan iets naar beneden. Hij probeert te lachen maar die poging mislukt, want alleen zijn mond lacht en zijn ogen niet.” Wouter Bos' gezicht is volgens Hill beter 'leesbaar' dan dat van Balkenende. “Een gepassioneerde man,” constateert hij. “Met een hele sterke wil. Er zit woede in hem. Kijk naar zijn mond, hoe strak gespannen die staat. Hij heeft zijn lippen zelfs naar binnen gezogen. Zijn ogen zijn wijd open gesperd en zijn wenkbrauwen staan hoog. Hij wil heel benadrukken wat hij vindt. Hij is minder ingetogen dan Balkenende. Een heethoofd, die Wouter Bos.” Wilders komt er bekaaid van af. “Ik schrik van deze foto's, “ zegt Hill, “Hij doet me denken aan foto's van criminelen die ik heb gezien. Veel minachting en zelfs walging, je ziet het aan zijn mondhoeken. Zijn wenkbrauwen staan laag, zijn lippen knijpt hij vaak samen. Hij komt kil op me over, Wouter Bos is warmbloediger. Hij lijkt een slang.” <br /><br />Balkenende een controlfreak, Wouter Bos een driftkikker en Geert Wilders een slang. Gaan dit soort conclusies niet wat ver op basis van gelaatsuitdrukkingen? Ook moeder natuur heeft haar aandeel in een gezicht. De één heeft nu eenmaal grotere ogen, hogere wenkbrauwen of een dunnere mond dan de ander. Maar volgens Dan Hill heeft Facial Coding daar niets mee te maken. “Het gaat er niet om hoe een gezicht eruit ziet, maar hoe de spieren in dat gezicht worden gebruikt. Ik ben geen tovenaar die magische voorspellingen doet. Ik let alleen maar heel goed op. Een gedachte wordt ingegeven door een emotie. Die emoties kun je aflezen aan een gezicht. Dat verraadt de intentie van iemand.” Als Hill directeuren adviseert, heeft hij het vooral over die emoties.“ Zo adviseer ik bijvoorbeeld een CEO met heel duidelijke gelaatstrekken. Je kunt bij hem direct zijn wilskracht aflezen. Maar tegelijkertijd ook minachting, zijn mondhoeken staan naar beneden. Dat schrikt mensen af. Ik heb hem dat uitgelegd. Hij ging bij zichzelf te rade en zag in dat het klopte. Hij moet daarom die emotie van neerbuigendheid voor zichzelf analyseren en niet zijn gezicht proberen anders te plooien. Want uiteindelijk kan niemand zijn gezicht hooghouden.” <br /><br />kader<br /><br />Dan Hill (1954) studeerde Engelse taal en letterkunde en won driemaal de prijs voor 'Best American Essay' van de New York Times. Woonde de eerste zes jaar van zijn leven in Italië, alwaar zijn fascinatie voor non-verbale communicatie ontstond. Is sinds 1998 directeur van het wetenschappelijk onderzoeksbureau Sensory Logic en geeft internationaal lezingen en trainingen. Treedt vaak op in de Amerikaanse media. Schreef drie boeken: Face Time, Body of Truth en Emotionomics. Het laatste boek is vertaald in het Nederlands: “Emotionomie.”<br /><br />kader <br /><br />de zeven 'afleesbare' basisemoties volgens Dan Hill:<br /><br />Blijheid: geopende mond, ogen kleiner, mond- en oogspieren gespannen<br />Angst: geopende mond, ogen gesperd, wenkbrauwen laag<br />Woede: gesloten mond, open ogen, wenkbrauwen laag of samengeknepen<br />Verdriet: Wenkbrauwen iets hoger, mondhoeken omlaag.<br />Minachting/Walging: mondhoeken omlaag, bovenlip aangetrokken, wenkbrauwen laag<br />Verrassing: Wenkbrauwen hoog, ogen gesperd, mond geopend<br />Twijfel: Ogen samengeknepen, wenkbrauwen op verschillende hoogte, mond gesloten<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-627403259897505305?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-36307739524092135042009-10-07T13:00:00.000-07:002009-10-07T13:04:13.731-07:00<a href="http://www.trouw.nl/religie-filosofie/nieuws/article2824592.ece/Kerk_en_stad_slaan_de_handen_ineen_.html">Trouw, juli 2009</a><br /><br />Door Marieke van Willigen<br /><br /><strong>Predikanten, imams en andere religieuze en bestuurlijke leiders hebben in Rotterdam de krachten officieel gebundeld. Het 'Platform Levensbeschouwelijke en Religieuze Organisaties Rotterdam' (Platform L&R) voert nauw overleg met burgemeester en wethouders en slaat een brug naar de burgers. “De gemeente Den Haag wil ons model kopiëren.”</strong><br /><br />Het begon allemaal anderhalf jaar geleden, tijdens een dreigend multicultureel noodweer. In de Rotterdamse politiek doemden uitspraken op als “De Islam moet met wortel en tak worden uitgeroeid”. Ook Wilders' film “Fitna” zou worden vertoond in de plaatselijke Arminiuskerk. Voormalig privébankier en vermogensbeheerder Simon A Cohen zag de bui al hangen. Heibel in de Rotterdamse multicultitent. Cohen is voorzitter en van het Platform L&R en tot op de dag van vandaag vaste gast bij het Nederlands Israëlitisch Seminarie in Amsterdam. “Je merkt dat de angst toeneemt. Autochtone Rotterdammers zijn bang voor moslims en omgekeerd. Maar niemand durft te zeggen dát hij bang is. Ik ken het wel, ik was vroeger ook een bang joods jongetje. Daarom vind ik dat die angst doorbroken moest worden.” Cohen zocht de oplossing in verbinding in plaats van polarisatie. De bakermat van Platform L&R ligt dan ook voor een deel in het Rotterdamse Convent van Kerken, waar Cohen lid van is. Dit convent bestaat behalve de Christelijke kerken uit de aangesloten synagoges, omdat koningin Wilhelmina na de Tweede Wereldoorlog zou hebben gezegd “dat de Rotterdamse kerken de Joodse medemens niet moesten vergeten.” Samen met imam Ibrahim Spalburg, tevens baas van de Stichting Platform Islamitische Organisaties Rijnmond (SPIOR) en dominee Jaap van de Meent, directeur van het Gereformeerd Centrum voor Welzijnsbehartiging (GCW) en een aantal andere religieuze bestuurders ging Cohen in overleg. Dat had effect: De film Fitna kwam de Arminiuskerk niet in en politieke partijen in Rotterdam hielden anti-islamteksten voorlopig voor zich. De religieuze voormannen besloten in overleg met de gemeente Rotterdam hun samenwerkingsverband officieel vorm te geven, maar dan voor leiders van alle religieuze denominaties die in de stad te vinden zijn. Inmiddels kunnen ook voortrekkers van religieus-maatschappelijk betrokken organisaties lid worden van het platform. <br /> <br />Het Platform L&R heeft drie religieuze ankers, die terug te vinden zijn in alle religie's: goed nabuurschap, gedeelde verantwoordelijkheid en verdraagzaamheid. Die ankers zijn tegelijkertijd het bestaansrecht van het platform, omdat van daaruit gepoogd wordt de stad op te bouwen. Cohen: “Het is niet zo dat een religieuze Rotterdammer beter is dan een niet-religieuze Rotterdammer. Ons platform bereikt een achterban van mensen die direct of indirect aangesloten zijn bij een levensbeschouwelijke groep. Dat zijn er veel. We kunnen terugvallen op deze drie kernwaarden om samenleven in onze stad te bevorderen.” Dat moest pas nog, toen jongeren anti-Semitische teksten scandeerden. Het Platform L&R stond meteen vooraan en maakte de discussie over verdraagzaamheid samen met burgemeester en wethouders stadsbreed. Dat is dan ook één van de taken van het platform: stedelijke bijeenkomsten organiseren rond maatschappelijk heikele thema's als homo-acceptatie, het wel of niet een hand geven en de positie van vrouwen en scheiding van kerk en staat. Daarnaast organiseert het platform wijkbijeenkomsten om het 'nabuurschap' en de 'verdraagzaamheid' te bevorderen. “En Rotterdam heeft 62 wijken, dus we hebben nog heel wat te doen,” aldus Cohen. <br /><br />Het Platform L&R heeft een eigen rol gekregen in het stadsbestuur van Rotterdam. Het is een onafhankelijk netwerk binnen de Rotterdamse politiek dat multicultiproblemen signaleert en advies uitbrengt aan burgemeester Ahmed Aboutaleb, wethouder Jantine Kriens (Welzijn, Volksgezondheid, en Maatschappelijke Opvang) en de overige leden van B&W. De Rotterdamse overheid stopt het platform geld toe. Daarmee staat de onafhankelijkheid van het platvorm onder spanning, maar Cohen is niet bang. Hij vindt materiële steun juist terecht: “De universiteit van Nijmegen rekende uit dat alleen al het vrijwilligerswerk van de Christelijke kerken Rotterdam 130 miljoen euro bespaart. Dus een beetje subsidie mag er wat mij betreft wel vanaf voor ons platform. Wij hebben bestaansrecht door onze prestaties.”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-3630773952409213504?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-91030991405235792442009-10-07T05:45:00.000-07:002009-10-07T05:52:02.896-07:00(Quest Gezond, september 2009) <br /> <br /><strong><span style="font-size:130%;">DNA van de mensheid te koop</span></strong> <br />tekst: Marieke van Willigen <br /><strong>Het geheim van menselijke DNA ontdekken en dat voor goud verkopen. Dat is wat de wetenschapper Craig Venter wilde. Op het moment zeilt hij met zijn ultra luxe jacht over de oceaan, af op zoek naar DNA in zeebacterieën. Is Venter een ordinaire geldwolf of een briljante geleerde? </strong> <br /><strong> <br /></strong>“Ik ga als eerste het menselijk genoom in kaart brengen!” roept de brallerige microbioloog Craig Venter ruim tien jaar geleden tegen een groep andere microbiologen. “Tuurlijk,” knikken de gewetensvolle wetenschappers En ze denken: : Hij bluft.” Ze buigen zich weer over hun microscopen zonder zich zorgen te maken over die rucksichlose surfer uit Califonië die bijklust in de wetenschap. Venter is een a-typische wetenschapper, met een grote mond, een protserige levensstijl en bovendien een opvallende voorliefde voor geld. Hij blufte niet. “Iedereen in het vak heeft Venter onderschat”, zegt jaren later professor Van Ommen, voorzitter van HUGO, het internationale genoomonderzoekscentrum. De scepsis van Venters collega's is niet helemaal verwonderlijk. <br /></strong> <br /><strong>Venter doet dierproeven</strong> <br /> <br />Craig Venter (1946) is niet bepaald het braafste jongetje van de klas. Hij is luidruchtig en brutaal, maar haalt goede cijfers. In San Fransisco hangt hij na schooltijd de blits uit op de surfplank. Van huiswerk komt niet veel terecht. Zonder diploma zwaait hij uiteindelijk af en gaat als soldaat vechten in Vietnam. Hij moet in dienst als hospik, een soort legerverpleegkundige. Als de gewonden verpleegd zijn, gaat Venter experimenteren met dieren. Hij bedruppelt de dieren met adrenaline die hij uit het veldhospitaal heeft bemachtigd. Hij wil kijken hoe de dieren op de toegediende adrenaline reageren. Tussen de gewonden en vechtpartijen in Vietnam, ziet Venter het licht. Hij wil de wereld versteld doen staan met een ontdekking die de mensheid op haar grondvesten zal doen trillen. Wat voor ontdekking dat is, weet hij nog niet precies, maar er beginnen zich wel vage contouren in zijn hoofd af te tekenen. Bovendien wil hij rijk worden, steenrijk. Venter gaat na de oorlog terug naar de middelbare school, haalt binnen no time zijn diploma en legt zich toe op een studie biochemie. Venter, mogelijk gedreven door zelfkennis, promoveert niet lang daarna op één van de stoffen die hyperactiviteit veroorzaken: adrenalinereceptoren. En na zijn promotie raakt Venter pas echt op dreef. <br /> <br /><strong>Microbioloog schiet DNA kapot</strong> <br /><strong></strong> <br />Venters mededeling dat hij de volledige menselijke DNA in kaart gaat brengen, slaat in als een bom. Internationale genetici zijn net bijeen tijdens een conferentie in New York, als Venter zijn voornemen met veel bombarie kenbaar maakt. “Het is amoreel,” roept een professor. “Het zal zo'n vaart niet lopen, “ sust een andere collega. ““Hij redt het niet,” hoopt een derde. Maar Venter, die nooit onder stoelen of banken heeft gestoken dat hij grof geld wil verdienen met zijn onderzoeksresultaten, gaat door. Zo begint de wedloop tussen Venter en de onderzoeksgroep HUGO. Het ene onderzoek wordt betaald uit Venters zak, het andere door de belastingbetaler. Venter heeft er alle belang bij om het onderzoek als eerste af te hebben, zodat hij een patent kan aanvragen op de volledige atlas van het menselijk lichaam. Lucratief, want alle dokters en farmaceuten willen weten hoe die kaart eruit ziet, zodat ze ziektes kunnen voorkomen en bestrijden. Venter ruikt geld. De wedstrijd tussen de commerciële en de reguliere wetenschap staat op scherp. Maar Venter heeft een troef achter de hand, die zijn collega-microbiologen niet hebben. <br />Venter heeft namelijk de zogenaamde 'shotgunmethode' bedacht. Die methode lijkt op het eerste gezicht simpel: Hij schiet het menselijk DNA uit elkaar om het later weer door een computer in elkaar te laten puzzelen. Dat zit zo: Het menselijk genoom is een heel dun, meterslang draadje dat in iedere cel van ons lichaam zit. Op dat draadje zitten zo'n zes miljard moleculen die genoemd zijn naar de vier letters A, G, T en C, in een steeds veranderende volgorde. Dit samen vormt het DNA. Dat DNA bestaat uit veel letters, een simpele darmbacterie heeft er al 5 miljoen, evenveel als een flinke encyclopedie. Tot dusver probeerden genetici deze 'encyclopedie' te ontcijferen door steeds blokken van 500 letters te analyseren, soort alinea's van DNA, en die losse alinea's weer in de juiste volgorde aan elkaar te puzzelen tot je de complete DNA-volgorde hebt. Dit is is een precieze, maar tijdrovende methode. Venter kiest voor grof geschut. Hij neemt tien exemplaren van eenzelfde DNA boek, en 'schiet' die in stukjes van 500 letters. Elk exemplaar knipt hij een beetje anders. Hij laat de computer vervolgens de verschillende lettervolgorden registreren, en vraagt hem de volgordes met overlap weer te geven. Met behulp van de overlap weet hij welke stukken DNA aan elkaar passen. <br /> <br /><strong>DNA-patent blokkeert wetenschappelijk onderzoek</strong> <br /><strong></strong> <br />De andere wetenschappers zitten ondertussen niet stil. Ze zetten zich met vereende krachten in om het onderzoek eerder af te ronden dan Craig Venter, want als Venter wint, heeft hij alleenrecht op menselijk DNA en dus op menselijke ziektes. Venter heeft namelijk al aangekondigd een octrooi aan te gaan vragen op zijn ontdekte DNA's. Zijn collega's zijn woedend over Venters schaamteloze ambitie om een patent aan te vragen op zijn gevonden DNA- materiaal. “Genen bestaan al miljarden jaren. Dat je DNA-materiaal met behulp van techniek in kaart brengt, betekent dat je iets hebt ontdekt, niet dat je iets hebt uitgevonden”, is een veel gehoorde kritiek. Ook vindt genonderzoekscentrum HUGO dat Venter belangrijk wetenschappelijk onderzoek blokkeert door middels patenten menselijke genoominformatie geheim te houden. “Ik moet wel,” pareert Venter: “anders zullen farmaceuten nooit geneesmiddelen tegen ziektes of medische tests ontwikkelen vanuit de ontdekte DNA-sequenties.” Hij sust: “onder bepaalde voorwaarden mogen geleerden wel in mijn databestand kijken.” En als de kritiek nog niet verstomd dekt hij verder toe: “Jullie mogen bijna alle uitkomsten zien, ik hou maar een paar honderd genomen voor mezelf.” Dat klinkt grootmoedig. Maar welke genomen houdt hij voor zichzelf? Die genoomsequenties waaruit te lezen valt waar je aan zult sterven? <br /> <br /><strong>Onderzoeker ontdekt Alzheimergen bij zichzelf</strong> <br /><strong></strong> <br />Craig Venter ligt niet wakker van de ladingen kritiek die hij over zich heen krijgt. Met zevenmijlslaarzen banjert hij door het menselijk DNA. Als het aan hem ligt wordt er binnenkort geen kind meer als een tabula rasa geboren, ieders genenpakket kan in kaart gebracht worden, inclusief sluimerende ziektes. Zo ontdekt hij zelf dat dat er in zijn genen een aanleg tot Alzheimer in zijn genen verstopt zit. Dat is tegen het zere been van de levensgenieter. Hij slikt preventief pillen tegen de dreigende kindsheid. Met zijn commerciële en competitieve aanpak van het menselijk genoom, maakt Venter weinig vrienden. Koortsachtig wordt door beide kampen gewerkt aan de kaart van het menselijk DNA, het commerciële kamp volgens de grofstoffelijke shotgunmethode, het gesubsidieerde kamp door de precieze puzzelaarsmethode. Venter lijkt aan kop te lopen. Hij jut zijn medewerkers op: ”Als we in dit tempo doorgaan, zijn we in 2010 nog niet klaar.” Om de vaart erin te houden, richt hij samen met het instrumentenbedrijf Perkin-Elmer de Celera Genomics Corporation op. Zo kan hij 24 uur lang zijn 230 machines laten stampen. Die machines zijn alleen maar bezig om miljarden stukjes DNA te herrangschikken en in kaart te brengen. Het lijkt er somber uit te zien voor de concurrerende wetenschappers, die zich ook nog eens bezig moeten houden met onderwijs en ander aanpalend onderzoek. Na een voor beide partijen zenuwslopende nek-aan-nekrace eindigen de twee partijen in 2000 tegelijk. Venter kan mogelijke draconische plannen dus niet tot uitvoer brengen, hoewel hij deze plannen zelf in alle toonaarden ontkent. Hij beweert de medische wetenschap juist te hebben willen helpen door menselijk DNA in kaart te brengen. Al heeft dit megaproject de wetenschapper-zakenman misschien niet het bedrag aan geld opgeleverd wat hij hoopte, windeieren heeft het hem ook niet gelegd. Als je Craig Venter vandaag de dag een half miljoen dollar overmaakt, krijg je een keurig CD-rommetje thuisgestuurd met je complete DNA materiaal. Kassa. <br /> <br /><strong>Craig Venter speelt voor God </strong> <br /><strong> <br /></strong>Hoewel het Craig Venter niet lukte om beslag te leggen op het totale menselijke DNA, laat hij zich niet uit het veld slaan. Zijn nieuwe doel: zelf een bacterie maken. “Denkt Venter soms dat hij God is?” briest de wereld. Leven maken uit niets, dat is tot nu toe nog niemand gelukt. Venters internationale vakbroeders uit de microbiologie weten inmiddels dat ze hun controversiële collega serieus moeten nemen. Sommigen hopen dat hij deze 'jongensdroom' waar gaat maken, anderen twijfelen ernstig of hij ook een núttige bacterie kan maken die zichzelf kan voortplanten. Een paar jaar later lukt het Venter opnieuw: Hij heeft een minibacterie gemaakt die mee kan helpen om milieuverontreiniging op te ruimen. De wereld staat opnieuw perplex. <br />Inmiddels in Craig Venter de zestig gepasseerd. Hij heeft zijn bedrijf Celera ingeruild voor de Craig Venter Institute. Hij heeft van zijn hobby zijn beroep gemaakt en schuimt momenteel met zijn luxe zeiljacht de oceanen af om DNA op te vissen. Venter, die nog nooit een seconde aan zichzelf heeft getwijfeld, laat zich inspireren door Darwin. De Britse Challenger Expeditie leverde destijds 5000 diersoorten op. Venter heeft zichzelf ten doel gesteld om er tijdens deze expeditie achter te komen hoeveel bacteriesoorten er in de oceaan zitten. Een onbegonnen werk, waarbij het zoeken van een speld in een hooiberg in het niet valt. Maar Venter heeft al vaker bewezen dat een koe wel degelijk een haas kan vangen. Wat de mens Venter bezield, is vooralsnog onduidelijk. Is het de hang naar roem? Bekend is dat hij meerdere malen persoonlijk in Zweden heeft geleurd om de Nobelprijs. Is het geldzucht? Bewijsdrang? Machtswellust? Megalomanie? Of is hij domweg briljant? Wat we in ieder geval zeker weten is dat deze steenrijke Amerikaan wetenschappelijk ijzer met commerciële handen kan breken. En dat doet tot nu toe niemand hem na. <br /> <br /> <br />Sites: <br /><a href="http://www.jcvi.org/">http://www.jcvi.org/</a><a href="http://www.jcvi.org/"> </a><a href="http://www.jcvi.org/">Site van de Craig Venter Institute</a> <br /><a href="http://www.pbs.org/kcet/wiredscience/video/289-craig_venter.html">http://www.pbs.org/kcet/wiredscience/video/289-craig_venter.html</a><a href="http://www.jcvi.org/">: </a> <br /><a href="http://www.jcvi.org/">interview met Craig Venter op zijn zeiljacht</a> <br /> <br /><a href="http://www.jcvi.org/">Boeken: </a> <br /> <br /><a name="btAsinTitle"></a><a href="http://www.jcvi.org/">J. Craig Venter: A Life Decoded: My Genome: My Life. Autobiografy. Tikkeltje arrogant en slecht geschreven, maar wel interessant. </a> <br /> <br /><a href="http://www.jcvi.org/">DVD:</a> <br /><a href="http://www.jcvi.org/">Hitlers Beulen: Documentaire met biografieën over Hitlers wrede handlangers, waaronder de kamparts Joseph Mengele</a> <br /> <br />kaders <br /> <br /> <br />Kader 1 <br />Satanische wetenschappers die het met het wetenschappelijke doel, de experimentele middelen of met de gevolgen van het wetenschappelijk onderzoek niet zo nauw nemen. <br />Joseph Mengele, ook wel 'Engel des doods' genoemd. <br />Deed onverdoofd medische experimenten op gevangenen uit één van de vernietigingskampen. Liet ook gevangenen doden om hun lijken te kunnen onderzoeken. Werd vooral bekend om zijn 'onderzoeken' bij één-eiige tweelingen. <br />Sigmund Rascher, collega van Mengele. Deed medische experimenten in concentratiekamp Dachau. Hij liet gevangenen tegen hun wil medicijnen slikken en meedoen aan malariaexperimenten. 1/3'de van de deelnemers overleed aan de gevolgen. Rascher vond ook de zogenaamde cyanidecapsule uit, een pil die met één beet je dood veroorzaakt. Ironisch genoeg heeft de hele familie Himmler op deze manier zelfmoord gepleegd. <br />Shiri Ishii <br />Microbioloog en arts, die in de jaren '30 gruwelijke experimenten deed ten bate van het Japanse leger: Vivisectie op levende mensen inclusief zwangere vrouwen, amputatie van lichaamsdelen om ze weer aan andere lichaamsdelen vast te maken, testen met vlammenwerpers en granaten op mensen, inspuiten van ziektekiemen en het bestuderen van het verloop van de ziekte syfillus door middel van verkrachting. <br />Robbert Oppenheimer, kernfysicus. Stond aan het hoofd van het Manhattan Project, dat de atoombom uitvond. Nam zelf overigens afstand van het resultaat. <br />Alfred Nobel, bijnaam “Handelaar in de Dood” <br />Vond de kogel uit door dynamiet met nitroglycerine te combineren. Die uitvinding veroorzaakte in de experimenteerfase de dood van zijn broer en een aantal medewerkers. <br />Johan Conrad Dippel, bewoner van Kasteel Frankenstein. <br />Het is onbekend wat voor duistere experimenten hij precies uitvoerde, maar in ieder geval deed hij veel lugubere proeven met lijken. De kleur 'Pruisisch blauw' die nog steeds veelvuldig door kunstenaars wordt gebruikt, staat op Dippels naam: het is een secuur mengsel van een bepaalde olie en verpulverd (mensen?)bot. Diende ter inspiratie voor Shelley's boek “Frankenstein.” <br /> <br />Kader 2 <br /> <br />Fataal wetenschappelijk experiment: De killerbee. <br />Hoe het experimenteren met levende wezens uit de hand kan lopen, bewijst de killerbee. <br />Deze bij is uit een duister laboratorium diep in de jungle ontsnapt. Hij was het resultaat van een proef van wetenschappers die een bij probeerden te kweken die meer honing maakte dan 'normale' bijen. De killerbee is extreem agressief, alles kan hem boos maken. Als je hem doodslaat, verspreidt hij een zoete geur waar zijn volksgenoten op af komen. Die storten zich op degene die de zoete geur bij zich draagt en dat is meestal de bijendoder. Normale bijen achtervolgen je tot 60 meter, killerbees doen dat tot een halve kilometer. Alle andere bijenvolken die ze tegenkomen, verdrijven ze. Ze hebben inmiddels vanuit Zuid Amerika Las Vegas bereikt, en ze rukken nog steeds op. Killerbees hebben al duizenden mensen gedood. Alleen al in Venezuela doodden killerbees binnen een jaar honderd mensen. <br /> <br />Kader 3 <br /> <br />De fruitvlieg <br />Is het meest genetisch gemanipuleerde diertje ter wereld. Omdat hij zich zo snel vermenigvuldigt, is hij geschikt voor genetisch experimenten: binnen een paar dagen kun je zien wat je medische proef voor gevolgen heeft voor duizenden nakomelingen. Zo zie je in een fruitvliegjeslaboratorium vreemde families rondvliegen: met gekrulde vleugeltjes, extra antennes op de kop en rare haartjes. Wat genetische experimenten met fruitvliegjes zeggen over 'hoger' DNA-onderzoek? Omdat alle levend wezen waarschijnlijk dezelfde oorsprong heeft, kun je uit de opbouw van het DNA van de fruitvlieg alles te weten komen over de basisopbouw van alle andere DNA. De fruitvlieg vormt dus een belangrijke basis voor alle verdere DNA onderzoek. <br /> <br />Kader 4 <br /> <br />Wie is de baas van je operatief verwijderde organen? <br />Dat vroeg de zakenman John Moore uit Seattle zich in 1976 ook af, toen hij erachter kwam dat arsten wetenschappelijk onderzoek hadden gedaan met zijn milt. Zijn milt was operatief verwijderd omdat hij leed aan leukemie. Onder het motto:”Het is míjn milt,” stapte Moore naar de rechter. Hij verloor de rechtzaak. <br /> <br />Kader 5 <br />DNA van onbekende stammen <br />Geïsoleerde stammen zijn van oudsher geliefd bij genwetenschappers. Onderzoekers struinen de hele wereld af op zoek naar interessante menselijke genen. Zo viel een 26-jarige vrouw uit een Panamese indianenstam in de handen van genonderzoekers. Haar cellen zouden bijzondere antivirale eigenschappen hebben. Er werden bloedcellen van haar meegenomen, en het Amerikaanse ministerie van Handel deed (evenals Craig Venter) een aanvraag op een patent op deze cellen. Dat ging de Amerikaanse overheid te ver. De DNA-lijn is inmiddels weer aan de indianenstam terug gegeven. <br /> <br />Kader 6 <br /> <br />Menselijke kloon <br />Volgens verschillende bronnen wordt dit jaar nog de eerste gekloonde mens geboren. Vruchtbaarheidsspecialist Panayiotos Zavos maakte verschillende klonen uit drie overleden mensen, waaronder een meisje van tien dat omkwam bij een ongeluk. Hij bracht de klonen in bij vier vrouwen. De eerste poging om de gekloonde embryo's zich te laten ontwikkelen is mislukt, maar de tweede poging is al in een vergevorderd stadium. Zavos heeft zijn vruchtbaarheidslaboratorium op een geheime plek, vermoedelijk ergens in het Midden Oosten. <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-9103099140523579244?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-32804563544716332062009-10-06T14:54:00.000-07:002009-10-06T14:58:49.321-07:00(Blauw, september 2009)<br /><br />Door Marieke van Willigen<br /><br /><strong>Als je 's ochtends naar je werk gaat, verwacht je dat je bureau er nog staat en de vestiging niet is afgebrand. Dat is volkomen normaal, vinden we. Maar aan die vanzelfsprekendheid wordt hard gewerkt, want het kán mis gaan. Over veiligheid op de werkvloer en hoe om te gaan met agressie.</strong><br /><br />Dat het niet altijd koek en ei is op het werk, ondervond Iris van der Zwan, accountspecialist in house bij Albert Heijn Delfgaauw. Ze kon een flexwerker die graag aan de slag wilde als ordepikker, niet aan werk helpen. Het meisje reageerde teleurgesteld maar begripvol. Haar vriend nam het minder licht op. Hij belde in alle staten naar Iris en haar collega's. Iris herinnert het zich nog als de dag van gister. “Hij ging woedend te keer,” vertelt ze “Hij dreigde dat 'hij onze keeltjes door zou snijden.' Hij belde steeds terug. Beloofde ons te zullen vermoorden omdat we de baan niet aan zijn vriendin hadden gegeven. En het ergste van alles was dat hij zei een sleutel van het pand te hebben, omdat hij eerder bij Albert Heijn had gewerkt.” Iris en haar collega's gingen een tijdlang onder escorte naar hun auto's. Weken later zat Iris, van nature niet bang is aangelegd, nog steeds onrustig op haar werkplek. Ze lette op mensen die langer dan gemiddeld door het raam keken bij Albert Heijn. Samen met haar collega's deed ze aangifte bij de politie. Terugkijkend op de bedreigende situatie, heeft ze een paar dingen geleerd. “Het is lastig in te schatten hoe agressief een flexwerker is, of in ons geval haar vriend. Ik ben nu heel eerlijk en direct tegen flexwerkers. Ik zeg bij voorbaat al dat er maar een beperkt aantal opleidingsplekken is, en dat ze mogelijk niet worden aangenomen. Dan is de teleurstelling minder groot. En daardoor is er ook veel minder kans op agressie.”<br /><br />Sandra de Booij, stafmedewerker HR en veiligheidscoördinator van Randstad, kent het klappen van de zweep. De preventieve aanpak van Iris is een goede. “Vaak heeft een agressieve flexwerker een heel scala aan moeilijkheden voor hij door het lint gaat. Krap bij kas is een veel voorkomend probleem. De baan is dan heel belangrijk, en als er maar iets te laat betaald wordt, is dat de bekende druppel. Wat daartegen helpt is om een wachtwoord af te spreken. Bijvoorbeeld: “Als ik zeg: ‘Ik wil een bekertje water’, dan weet mijn collega dat hij erbij moet komen zitten. Veel intercedenten volgen de cursus 'omgaan met grensoverschrijdend gedrag'.Daar leren ze hoe ze adequaat om kunnen gaan met agressie en hoe ze zelf niet in paniek hoeven te raken.” Sandra is aanspreekpunt voor de calamiteiten bij de Randstad Nederland. Die calamiteiten strekken verder dan agressie op de werkvloer, hoewel dat het meeste voorkomt. Brand en inbraakpreventie is een ander onderdeel. “Gelukkig is er nog nooit een complete vestiging van Randstad afgebrand. Maar we hebben wel een keer een kleinere brand gehad. We merkten dat het lang duurde voordat iemand bij zijn positieven kwam en zei dat iedereen het pand moest verlaten.” Er is nog veel meer onwetenheid als het gaat om calamiteiten. Sandra noemt de bekende vuilniszak voor de nooduitgang. “Dat kan desastreus zijn als er brand uitbreekt. Niemand kan er dan uit.” Als beheerder èn gebruiker van IRIS-web merkt ze dat veel medewerkers van Randstad pas op de site kijken als ze te maken hebben gehad met een calamiteit. “Dat is niet zo vreemd. Mensen zijn van nature positief ingesteld. We gaan ervan uit dat ons dit niet overkomt. Maar het voorkomt problemen als mensen al eerder op de site kijken. Hoe ze met een bommelding om moeten gaan. Of hoe ze een grootscheepse diefstal kunnen voorkomen.”<br /><br />Diefstallen en branden, daar weet Sander Schaafsma alles van. Sander is accountmanager facilities binnen de afdeling veiligheid Facilities en Vastgoed. Inmiddels gaat hij met een gerust hart naar huis, want de diefstalpreventie en brandbeveiligingssystemen zijn bij alle Randstadvestigingen goed voor elkaar. Er zijn detectiesystemen tegen inbrekers en beveiligingsdiensten. Geen dief verlaat ongezien met gestolen waar onder de arm het pand. Maar de medewerkers zelf kunnen nog het meeste doen om rampen te voorkomen. Sander is een kenner:”Je moet zowel een pro-actieve als een actieve houding aannemen. Pro-actief door je van tevoren in te lezen. Dat begint met het IRIS-web. Daar leer je wat je moet doen om je eigen veiligheid te verbeteren. Het zijn veelal simpele dingen, zoals de deuren en ramen afsluiten, het alarm inschakelen als je het pand verlaat en zorgen dat je niet alleen bent als je de vestiging opent of afsluit.” Bij sommige vestigingen van Randstad is er noodgedwongen een streng deurbeleid. In Winterswijk moeten de flexwerkers altijd aanbellen, omdat de medewerkers te maken hebben met een stalker die nog steeds vrij rondloopt. Die situatie is verre van ideaal, want Randstad wil juist laagdrempelig zijn. Telefonische bedreigingen zoals Iris ondervond, zijn volgens Sander moeilijk te voorkomen. “Aangifte doen is goed. Dan weet de lokale politie ervan. Dat kan escalatie voorkomen. Maar als mensen echt kwaad willen, kun je daar uiteindelijk weinig voorzorgsmaatregelen voor nemen. Dan is de intermenselijke benadering de belangrijkste manier om dit te voorkomen.” Sander is positief:”Eigenlijk hebben we er landelijk bij Randstad weinig mee te maken gehad. Ook is er nauwelijks baldadigheid van flexwerkers. Weinig vernielingen. Dat betekent dus dat de meeste flexwerkers een goed contact hebben met intercedenten. Ze voelen zich serieus genomen. En dat is het belangrijkste.”<br />[Kader]<br />Twee worst case scenario’s<br />Wat moet je wel en niet doen?<br />1) Je wordt bedreigt!<br />Niet: terugschreeuwen<br />Wel: respectvol reageren<br />- open communiceren<br />- voorkom rondslingerende ‘wapens’ , zoals scharen of papiermesjes<br />2) Er breekt brand uit!<br />Niet: gillende rond rennen<br />Wel: direct 112 bellen of de rode handbrandmelder bellen<br />- de receptie waarschuwen<br />- volg de vluchtroute: wegwezen.<br />Veel meer relevante informatie vind je op IRIS-web.<br />Ben je nieuwsgierig of je weet wat je moet doen tijdens een calamiteit, doe dan het<br />IRIS Spel en ontdek je sterke en zwakke veiligheidsinzichten.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-3280456354471633206?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-14129889735068073902009-09-04T15:36:00.000-07:002009-09-04T15:43:30.984-07:00(Management Team 28 augustus 2009)<br /><br />Tekst: Marieke van Willigen<br /><strong>Ziekmeldingen en vertrekkende werknemers. Een bedompte sfeer met een laat-maar-waaien werketos. Menig team heeft een oppepper nodig. Tien laagdrempelige tips om uw team blijvend op te vrolijken en om structurele veranderingen door te voeren.<br /></strong><br /><strong></strong><strong>1. Een bedrijfsvideo maken</strong><br /><strong><br /></strong>Voor werknemers die geen hekel aan elkaar hebben, maar simpelweg op elkaar uitgekeken zijn. De video moet op een creatieve manier vertellen wat het bedrijf inhoudt. Dat kan in de vorm van een film of een documentaire. Deze vorm en de taakverdeling wordt bepaald tijdens een 'redactievergadering', aan het begin van de 'draaidag.' Om een video te maken, is een cameraman/vrouw, scenarioschrijver, regisseur en acteurs of deelnemers nodig. Let op: laat de leidinggevenden niet ook een leidinggevende rol hebben tijdens het maken van de bedrijfsvideo. Laat de immer dominante clustermanager bijvoorbeeld acteur zijn en niet de regisseur. Voordeel: het afgemonteerde DVD'tje kan mee naar huis. Zo heeft de bedrijfsvideo zelfs in het weekend nog effect. (<a href="http://www.orga-advies.nl/">www.orga-advies.nl</a>)<br /><br /><strong></strong><strong>2. vechten</strong><br /><strong><br /></strong>Voor teams waar de onderlinge verhoudingen flink zijn verziekt. Onder begeleiding van een coach en een vechtsporter leren deelnemers boks- en jiujitsutechnieken. Daarna moeten ze met elkaar op de vuist. Zo kan het gebeuren dat de collega's Thomas en Carlijn, die al jaren elkaars bloed wel kunnen drinken, urenlang met elkaar aan het vechten zijn. Of dat de coach tijdens de bijeenkomst vraagt: “Wie wilt u op zijn bek slaan? Wie moet er hier een klap voor zijn kanis?” Uiteraard zijn er randvoorwaarden, niemand raakt gewond. Ieder gevecht heeft een winnaar. Maar je wint niet alleen op basis van kracht, je kunt ook punten krijgen omdat je het mooiste hebt gevochten. Na de vechtpartijen volgen de coachingsgesprekken. Doeltreffende methode. (<a href="http://www.hartatwork.nl/">www.hartatwork.nl</a>)<br /><br /><strong></strong><strong>3. drummen</strong><br /><strong><br /></strong>Voor groepen waar de communicatie en cohesie te wensen over laat. Tijdens een drumworkshop (lekker lawaai maken, altijd prima) leren de teamleden door de verschillende ritmes onderling samen te werken. Deze methode werkt saamhorigheid in de hand. Aan het eind van deze teambuildingsbijeenkomst maken de deelnemers de vertaalslag naar de praktijk doordat ze bespreken waar de communicatieproblemen op het werk ontstaan en wat ze daar individueel aan kunnen doen.<br />(<a href="http://www.drumwerk.nl/">www.drumwerk.nl</a> en <a href="http://www.cintea.nl/">www.cintea.nl</a>)<br /><br /><strong></strong><strong>4. Dialoogspel spelen </strong><br /><strong><br /></strong>Dit spel is voor meerdere doelen inzetbaar. Bijvoorbeeld als u met een reorganisatie bezig bent maar het team nog mee moet krijgen. Bordspel waarbij ieder team waarden of doelen bedenkt. Deze waarden moeten positief geformuleerd worden. Dat kan bijvoorbeeld zijn: “Er moet meer transparantie komen over de resultaten”. Vervolgens komt een stapel waarden- en vragenkaarten op tafel, zodat ieder teamlid een persoonlijke reactie moet geven vanuit zijn eigen werksituatie. Bevordert het inlevingsvermogen binnen het team en dus de werkbaarheid.<br />(<a href="http://www.tno-managementconsultants.nl/">www.tno-managementconsultants.nl</a>)<br /><br /><strong></strong><strong>5. Een goede daad verrichten</strong><br /><strong><br /></strong>Waart in uw team de geest van de brombeer en de zeurkous rond? Handen uit de mouwen voor de goede zaak. Gezamenlijk een sportveld opknappen bijvoorbeeld, of met z'n allen een avond in een buurthuis verzorgen of een evenement organiseren voor demente bejaarden. Het helpt altijd, want een 'het kan nog veel erger' – effect doet iedere mopperkont verstommen. Bovendien moeten de miesmuizers buiten zichzelf kijken en daardoor leren ze hun klagelijke toon snel af. Deze teambuildingsmanier is voor herhaling vatbaar. Prettige bijkomstigheid: Liefdadigheidswerk is altijd goed voor uw bedrijfsimago.<br />(<a href="http://www.orga-advies.nl/">www.orga-advies.nl</a>)<br /><br /><strong></strong><strong>6. Flirten </strong><br /><strong><br /></strong>Onder begeleiding van een flirtmanager gaan werknemers elkaar versieren. De effecten zijn verrassend. Er wordt ineens druk gesjansd, ge-onderonst en veelbetekenend gekeken. Complimentjes vliegen over en weer. Het effect blijft niet uit. Niemand had verwacht dat Irene van de receptie zo'n gewiekste verleidster was. Saaie Henk van de administratie blijkt een ware casanova. Verschillende versiertechnieken worden geïntroduceerd. Een speelse manier om het ijs in een team opnieuw te doen breken. Deze methode is snel en hilarisch: geschikt voor teams die met grote stappen snel thuis willen zijn. (<a href="http://www.eventive.nl/">www.eventive.nl</a> )<br /><br /><strong></strong><strong>7. Praten</strong><br /><strong><br /></strong>Oernederlands recept: praten en polderen. Werkt altijd en is in alle teamsituaties toepasbaar. Gestileerde vorm van een groepsgesprek, meestal onder begeleiding van een of meerdere (organisatie) psychologen. Een greep uit de vele manieren: De Vonkmethode, die uitgaat van conflicten binnen de pikorde ofwel machtsverhoudingen en/of miscommunicatie bij gebrek aan empathie (<a href="http://www.vonkcompetentieexpertise.nl/">www.vonkcompetentieexpertise.nl</a>). Een andere nuchtere praataanpak met bewezen resultaat (minder ziekmeldingen bijvoorbeeld) bestaat uit vier workshops die toewerken naar een vruchtbare samenwerking (<a href="http://www.misspennywise.nl/">www.misspennywise.nl</a>) en de TOAmethode (Team Ontwikkelings Analyse) die ieder teamlid een persoonlijk profiel en een teamprofiel geeft. Op basis van deze verschillende profielen leren teamleden opnieuw samen te werken. Successen worden uitbundig gevierd (<a href="http://www.tornakgroep.nl/">www.tornakgroep.nl</a>)<br /><br /><strong>8. Een gigantisch eind lopen of fietsen</strong><br /><br />En dan praten we over minimaal 80 kilometer fietsen of 50 kilometer lopen. Een gewaagd paardenmiddel van twee dagen. Werkt bij hardnekkig slechtfunctionerende teams waar zo ongeveer alle teambuildingsmethodes al uit de kast zijn gehaald. Vooral als de uitputting begint toe te slaan, ontstaat er teamgeest. De fysiek zwaksten krijgen hulp van de sterksten. Zo kan het gebeuren dat de onopvallende bleekneus van ICT de dikke cholesterolrijke baas over de eindstreep helpt. Aansluitend uiteraard een heerlijk maal en de volgende dag iets ontspannends, gecombineerd met teamcoaching. De methode is vanuit het leger overgewaaid naar het onderwijs die ze toepast bij de zogenaamde 'rotte-appelklassen' of een cynisch docentenkorps dat weigert verplichte onderwijsvernieuwingen toe te passen. Combinatie's met bivak zijn mogelijk, de zwaartegraad kan naar believen opgevoerd worden. Ook wel de mariniersmethode genoemd.<br /><br /><strong>9. Vorkje prikken</strong><br /><br />Als deze eenvoudige methode op regelmatige basis wordt toegepast (bijvoorbeeld wekelijks of maandelijks), staat dat garant voor een goede teamsfeer. Wilt u het helemaal goed doen, laat dan iedere maand twee werknemers koken. Stel steeds verschillende kookduo's samen. Niemand ontspringt daarbij de dans, u dus ook niet. Zet bij voorkeur een lange tafel, een fornuis en een magnetron in een geriefelijk aangeklede ruimte op uw kantoor. Ruim wekelijks of maandelijks een paar werkuren in voor het werkdiner, zodat het een verplichte prettige gewoonte wordt. De investering betaalt zich dubbel en dwars terug: welwillende werksfeer, betere samenwerking en communicatie. U maakt van uw bedrijf een soort familie. Vooral geschikt voor kleinere teams.<br /><br /><strong>10. Zitzaksessie's houden</strong> <br /><br />Bedacht door het IT-bedrijf Qurius, ook geschikt voor grotere ondernemingen. Maandelijks komt een selectie medewerkers van een afdeling bijeen op zitzakken (hangmatten of schommels mogen natuurlijk ook). Normen en waarden vormen de basis van het spel. Eén van de spelers geeft een stelling. Bijvoorbeeld: “Ik ben altijd te laat.” De rest van de groep bepaalt of dit een wenselijke of een onwenselijke situatie is. Als de situatie onwenselijk is, wordt dit onderwerp onder het genot van pizza (of wat dan ook, zie punt 9) doorgenomen. Medewerkers voelen zich op deze manier altijd gehoord, het management krijg feedback en excessen worden in de kiem gesmoord. Een combinatiewerkvorm met punt negen is mogelijk.<br />(<a href="http://www.qurius.com/">www.Qurius.com</a>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-1412988973506807390?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-18906432879126373242009-05-15T13:36:00.000-07:002009-05-15T13:38:02.978-07:00Management Team, 15 mei 2009<br />35 onder de 35<br />''De top' is president van Amerika'<br />tekst: Marieke van Willigen<br /><br />De nieuwe lichting jonge vrouwelijke managers zit inmiddels volop in het zadel. MT hield een verkiezing onder 35 vrouwelijke managers onder de 35.<br /><br />De leading lady's moesten aangedragen worden vanuit hun werkomgeving. Voorwaarde: ze moeten er op één of andere manier uitspringen als manager. Door bijvoorbeeld een reorganisatie, een opvallend personeelsbeleid of door een verliesgevend bedrijf op bijzondere manier winstgevend te maken. Die voorwaarde is breed, en de uitkomst is dan ook verrassend en veelzijdig. MT keek in 35 vrouwelijke managementkeukens.<br />Die keukens variëren van haute cuisine tot degelijke, Hollandse pot, want de 35 managers onder de 35 die MT uiteindelijk koos, komen uit alle hoeken en gaten. En dat is nog niet alles, ze hebben ook nog eens zeer uiteenlopende teams onder zich. Er zit bijvoorbeeld een piepjonge neurochirurg tussen die een onderzoeksteam leidt, een manager binnen de gemeente Zwolle, ondernemers, HR Managers en advocaten. Ze geven leiding aan kleine zelfsturende teams, aan grote, generieke afdelingen, aan alleen maar mannen of vooral aan vrouwen. Zijn er overeenkomsten behalve de leeftijd en geslacht? Misschien dat op een enkeling na bijna iedere vrouwelijke manager vindt dat zij haar werknemers moet begrijpen als ze iets wil bereiken. “Dat lijkt me een vrouwelijke eigenschap, die empathie,” merkt één van de managers op. Maar mogelijk is empathie sowieso de trend in de heersende managementopvattingen. De baas spelen is uit en kadaverdiscipline al helemaal.<br />'35 onder de 35' is een hoopvolle verkiezing. Jonge vrouwelijke managers van nu houden zich allang niet meer bezig met de ouderwets gezellige feministische barricades. De tent moet draaien, en goed ook. Strijdbaar zijn ze wel.“Ik vind het irritant als mensen vragen hoe ik dat met de kinderen heb geregeld,” zegt iemand. “Waarom vragen ze dat wel aan mij, maar nooit aan een man?” Voorspelling: over een jaar of tien wordt deze vraag in Nederlandse managementwereld niet meer gesteld. Dan zijn de bromberen allang vervangen door jongere managers, mannelijk of vrouwelijk.<br />* heeft of kent u ook zo'n ambitieuze of bijzondere vrouwelijke manager van onder de 35 jaar? Geef haar voor de volgende verkiezing op via ???<a href="mailto:email@mtmediagroup.nl">email@mtmediagroup.nl</a>. Vermeldt daarbij haar precieze functie-omschrijving, aantal mensen waar ze verantwoordelijke voor is, managementskill en geboortejaar.<br /><br />Linda Raven (30)<br />Liet drie concurrerende uitzendbureaus intensief met elkaar samenwerken<br />Manager afdeling MBO-instroom Achmea<br />Geeft leiding aan: direct: 5 personen, 40 inhouse intercedenten, 1200 uitzendkrachten<br />Carrièrepad: begon als uitzendkracht en stuurt nu alle uitzendkrachten aan<br />Hoogst genoten opleiding: Management, Economics &amp; Law, Universiteit Twente<br />Over tien jaar...”zet ik mijn talenten in die passen bij mijn levensfase op dat moment.“<br />credo: Kennis is macht, maar je bent nog machtiger met de juiste kennissen<br />“Mijn paard is mijn inspiratiebron voor management. Het is een kolos van 650 kilo die je in beweging moet krijgen en moet laten doen wat jij zegt. Je moet constant contact met hem houden en hem aanvoelen zodat je hem kunt sturen. Dat is ook zo bij leiding geven. Zonder sensitiviteit voor je medewerkers, kun je ze niet aansturen. Ik vind aanwezigheid niet zo belangrijk. Ik richt me op resultaten, en geef vrijheid in de manier waarop ze dat doen. Een leidinggevende moet doelmatig zijn, maar zeker niet star.<br />Claire van Campen (35)<br />Won samen met het management team de Dutch Hotel Awards<br />General Manager Amsterdam American Hotel<br />Geeft leiding aan : 140 mensen<br />Carrièrepad: Marriet Frankfurt, supervisor restaurant - Libanon Beiroet – restaurantmanager – Executive Housekeeper Krasnapolsky – operations manager American Hotel Amsterdam – general manager American Hotel Amsterdam<br />Hoogst genoten opleiding: MBO Hotelschool Tilburg<br />Over tien jaar...”wil ik nog steeds manager zijn van een hotel. Bijvoorbeeld van Hotel L'Europe of het Kurhouse. “<br />credo: Denk positief en doe alles samen.<br />“Een goede manager is iemand met visie. En verder heeft hij of zij gevoel voor mensen, voor hoe je ze moet begeleiden en sturen, hoe je andere tactieken moet aanwenden om mensen de dingen te laten doen die ze moeten doen. Ik ben zelf een 'people manager', mensgericht. Soms is dat moeilijk, zeker in deze tijden van crisis. Die is voelbaar in de hotellerie, we moeten alle zeilen bijzetten. Het zijn pittige tijden, er wordt veel van me verwacht als hotelmanager. Maar ik blijf gewoon eerlijk over de stand van zaken. Als je niet eerlijk bent naar je personeel, komt de aap later alsnog uit de mouw, en dan is de schade veel groter. “<br />Chantal Vergouw (32)<br />Winnaar Manager of the Year 2009<br />Geeft leiding aan: 70 mensen<br />Carrièrepad ING: Management Trainee - Financieel adviseur - Formulemanager - Salesmanager - Directeur Utrecht - Districtsdirecteur Retail Midden-Nederland - Head Mid-Corporate Clients Wholesale Insurance<br />Hoogst genoten opleiding: Rechten, Universiteit van Amsterdam<br />Over tien jaar....”ben ik verantwoordelijk voor een bedrijfsonderdeel waar verandering centraal staat en heb ik nog voldoende ruimte voor mijn stichting voor natuurbehoud, <a href="http://www.stichtingspots.nl/">www.stichtingspots.nl</a>“<br />Credo: Face your fears, live your dreams<br />“ Mensen luisteren echt niet naar je omdat jij nu eenmaal hun leidinggevende bent. Je moet mensen intrinsiek motiveren. Ik zet mensen in hun kracht door me oprecht in ze te verdiepen en ze te coachen. Als manager moet ik in een veranderende omgeving dicht bij mijn eigen waarden blijven, scherp zijn, lastige beslissingen nemen en mensen helpen de juiste prioriteiten te stellen. De grootste valkuil is dat je denkt dat jouw manier van leidinggeven voor iedereen werkt. Je moet als manager juist kunnen schakelen tussen verschillende stijlen, omdat alle mensen anders zijn. “<br />Marleen Rameckers (33)<br />Verveelde zich tijdens de zwangerschap en bedacht knuffeldieren die nu mondiaal in 400 winkels worden verkocht<br />Directeur Snoozybaby<br />Geeft leiding aan: 5 personen en 15 distributeurs<br />Carrierepad: consulent Vedior uitzendbureau-Marketing manager ABN Amro - directeur eigenaar Snoozybaby<br />Hoogst genoten opleiding: Heao Communicatie en Economie<br />Over tien jaar....”wil ik in plaats van in 18 landen in 30 tot 40 landen verkopen. Ik wil mijn productlijn verder uitbreiden. En ik wil eigen agenten. “<br />credo: Niet lullen maar poetsen<br />“Eigen initiatieven en creativiteit van je werknemers moet je altijd belonen. Samen kom je tot iets. Goed management is delegeren. Je moet nooit op je eigen kennis gaan zitten en dingen alleen willen doen. Ik vond dat eerst moeilijk, want je begint je bedrijf met jezelf. Snoozebaby heb ik opgezet toen ik zwanger was. Ik was bang voor een gat in mijn cv. Ik heb dit bedrijf dus eigenhandig gebouwd. Maar ik heb geleerd om me open te stellen voor anderen. Een frisse wind is goed voor een bedrijf.<br />Cristel Hodes (35)<br />Stapte in de kleine bedrijven van haar ouders, maakte ze groot en verkocht er een paar door.<br />directeur/eigenaar Hodes® Group, een bedrijf dat ondermeer medische protheses maakt.<br />Geeft leiding aan: 25 personen<br />Carrièrepad: marktonderzoeker bij Johnson en Johnson – administratief medewerker Hodes Thuiszorg BV– commercieel directeur Hodes® Group – General Manager Hodes® Group<br />Hoogst genoten opleiding: Bedrijfseconomie Hanzehogeschool te Groningen, General Management (IDP) Nyenrode<br />Over tien jaar....”wil ik dit bedrijf nog verder hebben uitgebouwd tot een mooi groot familiebedrijf“<br />credo: Carpe Diëm<br />“Ik ben recht door zee en ik heb er een hekel aan als managers alleen maar achter hun bureau zitten.<br />Mijn bedrijf is geen strafkamp, maar ik ben snel in het geven van complimenten of corrigerende opmerkingen. Ik loop niet weg voor problemen. Ik neem beslissingen, al zijn die soms niet leuk. Je moet vooruit komen, ook als je tegenwind hebt. Verder moet een manager een dynamische persoonlijkheid zijn en goed luisteren naar de organisatie. Van daaruit krijgt hij visie. Of ik dat zelf heb? Jazeker, door de jaren heen heb ik veel geleerd.<br />Roos Tabak (26) en Chantal Stokman (29)<br />Managementduo dat het uitzendbureau Studentenwerk binnen vijf jaar van één tot zeventien vestigingen opstuwde.<br />Roos Tabak: commercieel manager Studentenwerk Chantal Stokman: operationeel manager Studentenwerk.<br />Geven leiding aan: direct: 85 mensen, indirect 250 mensen<br />Carrierepad Roos: Recruter Studentenwerk – accountmanager Studentenwerk – lid Managementteam<br />Carrierepad Chantal: Recruter Studentenwerk – resp. vestings- regiomanager Studentenwerk – lid Managementteam<br />Hoogst genoten opleiding Roos: Vrijetijdsmanagement Hogeschool In Holland<br />Hoogst genoten opleiding Chantal: Beleid, communicatie &amp; organisatie, Vrije Universiteit (VU)<br />Over tien jaar....”Hopen we nog steeds in deze organisatie te zitten.“ Roos: “ En dan misschien nog meer de internationale kant op.”<br />credo Roos:”Door positief te denken word je gelukkig en succesvol.”<br />credo Chantal: “Willen is kunnen”<br />Roos en Chantal: “Transparantie en je voelsprieten uitzetten, dat is de kern van ons managementbeleid. Opletten wat mensen zeggen en denken. In gesprek gaan.”<br />Roos: “Vroeger was het nog wat meer cowboy. Laten we dit doen, laten we dat doen, we waren toen nog klein, dus toen kon dat nog. Maar als je nu zegt: 'we gaan links,' moeten er dus wel 250 mensen naar links.”<br />Chantal:”We hebben een behoorlijke professionaliseringsslag gemaakt ja. Maar we zijn dan ook vanuit niets naar iets gegaan. Dat geeft ontzettend veel positieve energie.”<br />Miriam Luizink (34)<br />Brengt wetenschap via 40 spinnoffs op de markt<br />Zakelijk directeur Mesa+ (nanotechnologie). Nanotechnologie gaat over de techniek van het kleinste: bijvoorbeeld de perforatiegaatjes in medicijnen voor astmapatiënten.<br />Geeft leiding aan: direct 12 personen, totaal 500 personen<br />Carrièrepad: Onderzoeker KPN – consulent KPN Costa Rica – projectmanager ontwikkelingsmaatschappij – Zakelijk directeur Mesa+<br />Hoogst genoten opleiding: Technische natuurkunde Universiteit Twente (UT)<br />Over tien jaar....”heb ik geen idee waar ik sta. Ik kies er bewust voor om geen plan te hebben, anders had ik deze baan ook nooit gehad. “<br />credo:”Blijf jezelf altijd ontwikkelen.”<br />“Ik pas me niet aan, ik ga niet doen wat gangbaar is. Ik ben authentiek, ook als manager. Ik heb veel jonge mensen in mijn team en ik vind het belangrijk om hen kansen te geven. Het geeft me voldoening dat het me gelukt is 4000 vierkante meter productiecapaciteit te realiseren. Zo kunnen de bedrijven die een product maken op basis van nanotechnologisch onderzoek, gezamenlijk gebruik maken van deze peperdure apparaten.”<br />Leonie Dennenberg (35)<br />Haalt ambtenaren achter het raam vandaan<br />Geeft leiding aan: 26 personen<br />Carrierepad: organisatie-adviseur gemeente Enschede ten tijde van de vuurwerkramp – senior medewerker stadsdeelmanagement Enschede – directiesecretaris gemeente Zwolle – Hoofd Leefbaarheid en Participatie Zwolle<br />Hoogst genoten opleiding: Bestuurs- en organisatiewetenschappen, Universiteit Nijmegen (UN)<br />Over tien jaar....”werk ik nog steeds bij een maatschappelijk betrokken organisatie. Bij een corporatie of een gemeente. In een hogere managementfunctie. “<br />credo: “If you reach for the stars, you will hit the moon.”<br />“Ik heb de afdeling geprofessionaliseerd door vier teams te laten samenwerken. De cultuur heb ik om gegooid. Een voorbeeld is de vergadercultuur. Waarom lopen vergaderingen uit? Ik ben niet bang om vergaderschema's om te gooien. Ik schep duidelijkheid: we maken samen een stip op de horizon en daar werken we consequent naar toe. Daadkracht en slagkracht, daar moet je voor zorgen. En als ik dan zie dat er in een wijk geen overlast meer is, ben ik blij dat deze nieuwe aanpak zo goed werkt.”<br />Mirjam van Dijk (31)<br />Besteedt 43 miljoen op de halve procent nauwkeurig.<br />manager Productie en Financiën, Utrecht Medisch Centrum (UMC)<br />Geeft leiding aan: 7 personen<br />Carrièrepad: KPN Telecom, operational control – UMC Utrecht bedrijfseconomisch medewerker – controler Innovam – controler UMC– hoofd Productie en Financiën UMC<br />Hoogst genoten opleiding: HEAO Bedrijfseconomie, Hogeschool van Utrecht (HvU)<br />Over tien jaar....”weet ik niet waar ik zit. Het leven komt zoals het komt. “<br />credo: Eerlijkheid duurt het langst<br />“Ik probeer het beste uit mijn team te halen. Het zijn allemaal HBO'ers en academici, dus ik heb een zelfsturend team. Het is belangrijk dat iedereen zich ontwikkelt. Dat hoeft niet opwaarts te zijn, het kan ook zijwaarts. En natuurlijk eerlijkheid. Vroeger had ik managers die met de deuren dicht besluiten namen. Dat doe ik niet. Ik maak mijn team deelgenoot, en samen zoeken we naar een eventuele oplossing. Mijn managementfunctie bestaat alleen uit het feit dat ik weet wat het eindproduct moet zijn. En hoe we daar naar toe gaan, dat zoeken we samen uit.”<br />Zaina Ahmed-Karim (35)<br />Is de eerste vrouwelijke en allochtone partner van Ernst en Young.<br />Partner Ernst &amp; Young Financial Services<br />Geeft leiding aan: 80 personen<br />Carrièrepad: via het nominale carrièrepad van Ernst en Youngh van assistent accountant tot register accountant, voorgedragen als partner.<br />Hoogst genoten opleiding: Economie, VU postdoc VU<br />Over tien jaar....”hoop ik een senior partner van Ernst en Youngh te zijn met veel ervaring. Maar voorlopig ben ik nog aan het genieten van het feit dat ik partner ben. “<br />credo: “Ga ervoor, blijf op je pad en geef niet op.”<br />“Er zijn inderdaad weinig allochtonen bij Ernst en Young, hoewel er bij de instroom meer allochtonen zitten. Dus dat gaat ongetwijfeld veranderen, kwestie van tijd. Of ik bij gelijke geschiktheid eerder de vrouw of allochtoon aan zou nemen? Tuurlijk niet, waarom? Ik doe niet aan positieve discriminatie. Vrouwelijke managers zouden net als mannen wat meer moeten blijven hangen na een vergadering. Vrouwen gaan altijd meteen hun werk afmaken, is mijn ervaring. Terwijl je het meeste hoort bij het napraten.”<br />Angelina Schoonewille (33)<br />Is de enige vrouwelijke manager in de ruim tweehonderd jaar van het grafische bedrijf Wegener.<br />Manager Wegener Nieuws Druk Twente<br />Geeft leiding aan: direct: 10 totaal: 100 (waarvan ruim 90% mannelijk)<br />Carrièrepad: Wegener projectleider nieuwbouw krantendrukkerij- projectleider verpakkingsmachines Den Haag – Projectleider grafische sector heel Nederland – medebedenker en trainer worldclass manufacturing - Manager Wegener Nieuws Druk Twente<br />Hoogst genoten opleiding: Technische Bedrijfseconomie (UT)<br />Over tien jaar....”heb ik een leidinggevende functie in een complex bedrijf waarbij ik het praktische proces en strategie kan begeleiden. In welke sector weet ik niet. “<br />credo:”Blijf dicht bij jezelf.”<br />“Je moet wel tegen de mannencultuur kunnen ja, als je hier manager bent. Ik vind het prima. Mannen zijn recht door zee en het is juist een toevoeging dat ik hier als vrouw de baas ben. Vrouwen wegen meer af, durven meer hun kwetsbaarheid laten zien. Mensen komen voor alles naar me toe, dat kon vroeger niet. Van macho- of haantjesgedrag heb ik nooit last gehad. Ze zijn juist lief voor me, de mannen.”<br />Kirsten Bruijel (34)<br />Maakte ondermeer 'de Ultieme Woondroom' voor SBS 6 en spant daarmee de media maximaal voor het karretje van UNETO VNI.<br />Hoofd communicatie UNETO VNI installatietechniek en technische detailhandel<br />Geeft leiding aan: 9 personen<br />Carrièrepad: programmamaker Dump TV – hoofd productie RTV-Utrecht – Marketing &amp; Communicatiemanager Burhrmann Company – communicatieadviseur Sijthoff en Van Spronsen – communicatiemanager Federatie Nederlandse Levensmiddelen Industrie (FNLI) – persvoorlichter UNETO-VNI - hoofd communicatie UNETO-VNI<br />Hoogst genoten opleiding: studeerde Rechten, Sociologie en Kunstacademie maar maakte de studies niet af. Studeert momenteel Strategische Communicatie op Nijenrode<br />Over tien jaar....”tja, wat is de top? President van Amerika. In de tussentijd blijf ik heel hard werken. “<br />credo: Pluk de dag<br />“Ik heb nooit een plan gehad. Ik wil gewoon goed zijn in mijn vak. En bij UNETO VNI wil ik het imago maximaal beïnvloeden. Als manager vind ik het belangrijk om innovatief te zijn. Dat krijg je vooral door open te staan voor je omgeving. Die omgeving moet ruimte geven om te kunnen scheppen. Bovendien moet een manager nooit stil staan. Stilstand is dodelijk voor creativiteit en vernieuwing.”<br />Esther Haaksman-Bakker (35)<br />Professionaliseerde stafafdelingen binnen Tele2 en Versatel tijdens hun groei van 40 naar 700 man personeel<br />Directeur Inkoop, Juridische zaken, Regelgeving en Procesmanagement Tele 2<br />Geeft leiding aan: direct: 20 man<br />Carrierepad: Begon in Nederland bij Nokia – vertrok naar Spanje voor Nokia om als logistiek manager het mobiele netwerk Amena bouwen – logistiek manager Nokia in o.a. Tel Aviv en Istanbul - inkoopmanager Versatel – directeur Inkoop, Juridische zaken, Regelgeving en Process management Tele2<br />Hoogst genoten opleiding: Bedrijfskunde Erasmusuniversiteit Rotterdam<br />Over tien jaar....”heb ik een COO-achtige rol “<br />credo: Doe iets goed of doe het niet<br />”Management is in ieder geval niet mensen klein houden. En ook niet jezelf op de voorgrond plaatsen. Je moet met je team een prestatie leveren. Je werknemers moeten dus juist uitgedaagd worden en ze moeten kunnen groeien. Het team moet zich bewust zijn welke positie Tele2 inneemt in de markt, en ook wat de waardes van het bedrijf zijn.”<br />Marije Lely (33)<br />Begeleidde de integratie van de Postbankformule in de ING – formule voor Midden- Kleinbedrijf (MKB)<br />Manager Commerciele Mid Office Retail MKB, ING<br />Geeft leiding aan: 140 mensen<br />Carrièrepad: ING Global Management trainee Parijs, - opzetten Creditcard tak ING in Frankfurt - Manager Commerciele Mid Office Retail MKB<br />Hoogst genoten opleiding: Bedrijfseconomie RUG<br />Over tien jaar....”doe ik nog steeds wat ik leuk vind en grijp ik alle kansen die ik krijg. “<br />credo: Doe alleen de dingen waar je energie van krijgt<br />“Management bestaat voor mij uit vier dingen: 1. Aandacht hebben voor werknemers en weten waar ze mee bezig zijn, 2. werknemers vertrouwen geven 3. werknemers richting geven, zeker ten tijde van crisis 4. Er zijn. Verder vind ik het belangrijk dat je als manager altijd scherp bent, zeker als het minder goed gaat met het bedrijf. En duidelijkheid staat natuurlijk voorop. “<br />Marike Broekman (30)<br />Deed en doet baanbrekend medisch onderzoek<br />Neurochirurg in opleiding, onderzoeksleider van een onderzoek naar hersentumoren.<br />Geeft leiding aan: internationaal onderzoeksteam van 5 personen.<br />Carrièrepad: promotie-opleidingsplek neurochirurgie UMCU - kreeg beurs hersenstichting om internationaal onderzoek naar hersentumoren te leiden.<br />Hoogst genoten opleiding: Rechten en Geneeskunde Universiteit van Utrecht (UvU), promoveerde in Geneeskunde<br />Over tien jaar....”ben ik een neurochirurg die nog meer onderzoek kan doen en medisch-wetenschappelijk onderzoek begeleidt.”<br />credo: “Blijf je verwonderen”.<br />“In de medische wereld is management anders dan in het bedrijfsleven. Het werkt hier meer volgens het concept leerling-gezel-meester. In sommige onderdelen merk ik dat ik een meesterrol heb, soms ben ik nog de leerling. Mijn onderzoeksteam stimuleer ik door ze zichzelf zinnige vragen te laten stellen. Daardoor komt er een creatief denkproces op gang. Voor patiëntenzorg moet je een goede manager zijn. Ik denk zeker dat artsen managementcapaciteiten hebben, maar soms hebben ze een te groot takenpakket.”<br />Madelon Fortuin (35)<br />Koppelde een gedifferentieerd businessmodel voor adverteerders aan het spelen van casual games op de site Zylom.<br />General salesmanager Realgames Europe BV in Nederland, Engeland, Frankrijk en Duitsland.<br />Geeft leiding aan: 28 mensen<br />Carrièrepad: Salesmanager CBS Outdoor – commercieel directeur CBS Outdoor - commercieel directeur Benelux MTV Networks – account director Advance<br />Hoogst genoten opleiding: Nederlandse taal- en letterkunde Universiteit Leiden<br />Over tien jaar....”ben ik de tweede vrouw op een plek waar ik kan doen waar ik goed in ben. Ik wil geen CEO worden. Het is eenzaam aan de top. En iemand anders mag eindverantwoordelijk zijn over afdelingen die ik helemaal niet leuk vind. “<br />Credo: “Maak anderen en jezelf gelukkig.”<br />“Een manager moet een leider zijn, die voor de troepen uitgaat. Zij moet die troepen ook meekrijgen. Daarvoor moet zij haar mensen inspireren. Natuurlijk leiderschap en dominantie wordt nog wel eens met elkaar verward. Een natuurlijke leider heeft een doel voor ogen en weet hoe zij mensen in beweging krijgt. En dat is iets anders dan pure dominatie.”<br />Caroline Wolderling (33)<br />Filterde alle zinloze tests uit de persoonlijke verzorgingslijn van Sara Lee<br />Manager Product Evaluation Sara Lee Household &amp; Body Care Research<br />Geeft leiding aan: 6 personen<br />Carrièrepad: Validatie-analist Centocor – Heineken Sensory Scientist (biersmaakonderzoeker) wereldwijd – Heineken Total Productive Management – Sara Lee Manager Product Evaluation<br />Hoogst genoten opleiding: Voeding en Gezondheid Universiteit Wageningen<br />Over tien jaar....”sta ik hoger op de managementladder. Ik zit nog steeds in de voedings- of gezondheidsbranche, in een baan die zowel inhoudelijk is als waar het communicatieaspect een rol speelt. “<br />credo: “Resultaat telt”<br />“Een goede manager zorgt dat de targets worden gehaald zonder dat zij over lijken gaat. Dat krijg je door te zorgen dat je werknemers betrokken zijn bij het project. Ik ben niet het type manager dat werkbriefjes uitdeelt als dat niet nodig is. Ik vind het prettig om in een gemengde omgeving te werken, en niet in een mannenwereld, zoals bij Heineken. In een mannencultuur zijn vrouwen toch aliens. In een werkomgeving met zowel vrouwen als mannen, worden de beste eigenschappen naar boven gehaald.”<br />Cindy Oude Hengel (32)<br />Werd door haar bedrijf uitgeroepen tot meest gewaardeerde medewerker. Q-Consult Bedrijfskundig Advies behoort tot de Beste Werkgevers van Nederland.<br />Unit- en HR-manager, lid directieteam en partner bij Q-Consult Bedrijfskundig Advies<br />Geeft leiding aan: 10 mensen<br />Carrièrepad: van junior tot senior consultant bij Q-Consult - teamleider bij Smurfit Kappa Solid Board – HR- en unitmanager bij Q-Consult<br />Hoogst genoten opleiding: Bedrijfskunde, Universiteit Nijmegen<br />Over tien jaar....”ben ik nog steeds partner bij Q-Consult en werk ik met een enthousiast en gedreven team.”<br />credo: “Loyaliteit leidt tot resultaat.”<br />“Een goede manager moet de samenwerking binnen het team bevorderen. Zij is open, eerlijk en oprecht en tegelijkertijd kritisch. Ze helpt haar mensen in hun persoonlijke ontwikkeling, want als ze zich niet ontwikkelen, zullen ze ook niet tot resultaten komen. En resultaten moet je nooit uit het oog verliezen, het een mag niet ten koste gaan van het ander.”<br />Marlous Velthof (29)<br />Goot alle zorg op het gebied van autisme in een franchiseconcept<br />advocaat bij Holland van Gijzen<br />Geeft leiding aan: 7 tot 8 personen.<br />Carrièrepad: Stage Promes Van Doorn Curaçao, bestuursjurist Raad van State, advocaat Holland van Gijzen<br />Hoogst genoten opleiding : Rechten, universiteit Maastricht<br />Over tien jaar....”ben ik advocaat in een maatschap. “<br />credo: Waar een wil is, is een weg.<br />De kern van management is communiceren. Ik heb geleerd dat ik de lat voor mezelf niet op anderen moet leggen. Vroeger kon ik treurig worden van een tegenvallend resultaat van iemand. “Is dit het nu?” dacht ik dan. Nu weet ik dat het aan mijn eigen aansturing ligt. En verder werk ik met lijsten waarop staat wat ik moet doen en wat nog gedaan moet worden.”<br />Carla de Barros de Barbosa (34)<br />Realiseerde een langdurig samenwerkingsverband tussen studenten en bedrijfsleven.<br />Directeur/eigenaar Linden &amp; Barbosa marketing en PR<br />Geeft leiding aan: 13 werknemers en 4 studenten<br />Carrièrepad: Consultant P&amp;R – persvoorlichter Foxkids Fox8 – 2001 oprichting Linden en Barbosa<br />Hoogst genoten opleiding: Business Communications European University Den Haag<br />Over tien jaar....”is Linden en Barbosa internationaal gegaan.“<br />credo: “'Vooruit' wordt bepaald door welke kant je opkijkt.”<br />“Ik let erop dat ik altijd een team samenstel van mensen die niet teveel op elkaar lijken. Ik doe dat via het MBTI model. Dat is een test waarin je kunt zien hoe mensen zijn en hoe ze in verschillende situaties reageren. Mensen met hetzelfde profiel, zullen het snel met elkaar eens zijn. Dat werkt niet altijd optimaal. Verder geef ik iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid. Ik geef geen antwoorden, ik laat mensen zelf het antwoord bedenken, zodat ze gemotiveerd naar een oplossing of een alternatief zoeken. “<br />Leantine van der Jagt (32)<br />Zorgt voor een omzetgroei van meer dan 200% per jaar<br />Directeur/eigenaar Tenne Cosmetics, bedrijf dat huidverzorging en cosmetica verkoopt aan parfurmerieën (zoals Douglas) en schoonheidssalons<br />Geeft leiding aan: 10 mensen<br />Carrièrepad: Smith's senior accountmanager wholesale - interim marketing manager Ben &amp; Jerry's – oprichter/directeur/eigenaar Tenne Cosmetics<br />Hoogst genoten opleiding: HBO Communicatie en Economie, HES Rotterdam<br />Over tien jaar....”heb ik eigen salons. En Tenne Cosmetics isde grootste distributeur van grote merken.“<br />credo: Work hard, relax hard<br />“Ik ben van huisuit een topsporter, ik roeide op topniveau. Verliezen komt dus niet in mijn woordenboek voor. Als manager zie je mijn sportachtergrond terug in mijn coachende rol. Ik ben steeds bezig ons bootje zo in te richten dat we de wedstrijd kunnen winnen. Ik ben ongeduldig, als iets in mijn kop zit, zit het niet in mijn kont. Aan de andere kant geef ik mijn mensen veel ruimte. Iedereen is zijn eigen ondernemer. Werken moet je zien als je hobby.”<br />Marije Mulder (31)<br />Verbindt de zakenwereld commercieel met de ideële wereld<br />Directeur Stichting laluz, een uitzendbureau voor professionals die voor een goed doel willen werken.<br />Geeft leiding aan: 60 mensen<br />Carrièrepad: Junior congresmanager internationaal congresbureau CAOS – junior marketeer Douwe Egberts – marketingmanager Douwe Egberts Horeca – promotiemanager vastgoed Corio – sales &amp; marketing accountmanager Weekbladpers Tijdschriften – directeur laluz<br />Hoogst genoten opleiding: Cultureel Management HvU<br />Over tien jaar....”ben ik directeur van War Child “<br />credo: “Volg je gevoel”<br />“Ik werk met mensen van bijvoorbeeld Shell en Unilever, maar ook met verschillende goede doelen als Pink Ribbon en Dokters van de Wereld. Ik vind het dan ook belangrijk om te luisteren naar wat de markt zegt, wat je gevoel je ingeeft, om zo tot goede synergie te komen. Hoewel er veel vrijwilligers werken bij laluz, verwacht ik professioneel gedrag. Vrijwilligerswerk is niet vrijblijvend. Niet alleen fun is belangrijk, maar er moet input geleverd worden. Zo brengen we als team laluz naar een nog hoger plan.”<br />Geeske Wildeman (32)<br />Wordt alom geroemd om haar doorzettingsvermogen<br />Directeur/eigenaar Jacques Necker, onderzoeks-, advies- en detacheringsbureau voor het openbaar bestuur<br />Geeft leiding aan: 35 personen<br />Carrierepad: regiojournalist- eindredacteur – voorlichter ministerie Sociale Zaken –adviseur/ onderzoeker Jacques Necker – directeur/eigenaar Jacques Necker<br />Hoogst genoten opleiding: Politicologie, Leiden<br />Over tien jaar....”ben ik wethouder in een grote stad. “<br />credo: Don't bother<br />“Ik zeg altijd na elke vergadering: “go, go, go!” Mijn leiderschap is er op gericht anderen te enthousiasmeren om zichzelf te ontwikkelen. Dat vertaalt zich terug in onze dienstverlening en dat is wat opdrachtgevers waarderen. Ik wil meer omzet maken, en dat kun je nooit alleen. Een leider moet duidelijk zijn, vind ik. Als iemand niet functioneert, moet je er niet omheen draaien en dat gewoon zeggen. Ook als dat een pijnlijk gesprek is. En verder is het belangrijk dat je simpelweg een leuk team hebt, als je iets wilt bereiken. Een team waarin je kunt lachen.”<br />Henrike Karreman (34)<br />Slaat brug tussen politiek en praktijk<br />Programmamanager Justitiële voorwaarden, Ministerie van Justitie.<br />Was tot voor kort tevens landelijk bestuurslid Groen Links<br />Geeft leiding aan: 6 direct: totaal 10-15 personen<br />Carrierepad: rijkstrainee Justitie – beleidsmedewerker internationale tak van het vreemdelingenbeleid – interimmanager stichting intermin - Programmamanager Justitiële voorwaarden<br />Hoogst genoten opleiding: Polticologie, Leiden<br />Over tien jaar..”ben ik wethouder in Rotterdam.”<br />credo: doorbreek impasses door op te lossen<br />“Een goede manager schrijft succes niet aan zichzelf toe. Je doet het altijd samen. Ik weet niet of dat een vrouwelijke manier van kijken is. Ik ben trots op ons beleid om recidive terug te dringen door voorwaardelijke straffen. Door nauw samen te werken met de instanties die de ideeën in de praktijk gaan brengen, zijn deze politieke ambities nu in een haalbaar vat gegoten. Randvoorwaarden scheppen om uitvoering mogelijk te maken, dat is wat ik probeer. En ik zit dicht bij het politieke vuur, dat scheelt. “<br />Joyce van den Hoek Ostende (34)<br />slaagt er in om alle partijen met elkaar in gesprek te brengen en tot zaken te komen<br />Manager bij ProRail, afdeling Spoorontwikkeling<br />Geeft leiding aan: 25 planontwikkelaars<br />Carrierepad: Procesmanager NS Reizigers- cowgirl in Nieuw Zeeland – verzorger van paarden met probleemgedrag – Manager ProRail<br />Hoogst genoten opleiding: Arbeids- en organisatiepsychologie UvA, Integrated Resource Management (APICS, zelfstudie)<br />Over tien jaar..”heb ik geen idee wat ik doe. Ik ben gestopt met mijn leven ver vooruit te plannen. ”<br />credo: Vind de ware stem van je hart en volg haar<br />“Ik ben er trots op dat ik het laatste half jaar regelmatig mensen en afdelingen met elkaar verbindt. Die werken daardoor steeds effectiever samen. Hoe ik dat doe? Ik zoek de kernfunctionarissen die verschil kunnen en breng ze letterlijk met elkaar in gesprek. Een goede manager is voor mij iemand die handelt met lef, hart en humor. En natuurlijk langetermijnvisie. Ik wil mensen in hun eigen kracht zetten en inspireren.”<br />Linda Sibie (28)<br />M2Media kreeg in 2007 de mediaprijs AMMA – Mediabureau van het jaar. Dit jaar is het bedrijf opnieuw genomineerd (uitslag in mei).<br />Accountdirecteur M2media, een bedrijf dat geïntegreerde crossmediale communicatie-/media- adviezen geeft.<br />Geeft leiding aan: 8 mensen<br />Carrièrepad: intercedent Multijob – office- en accountmanager M2Media – accountdirector M2Media en lid Management Team.<br />Hoogst genoten opleiding: Heao Communicatie Leeuwarden<br />Over tien jaar....”ben ik algemeen directeur van M2Media “<br />credo: “Werk met passie en plezier.”<br />“Ik streef naar maximale klanttevredenheid om dit te realiseren heb je gedreven mensen nodig. Mensen mogen fouten maken. Ik heb al zo vaak gezien dat mensen juist door hun fouten het licht zien. Als je mensen die ruimte wilt geven, moet je ze zeker niet bij de hand meenemen. Ik ben erg voor het principe van “learning by doing”. Zo ben ik zelf ook al die jaren gecoacht. Dit is typerend voor onze organisatie.”<br />Camila da Silva Valim (28)<br />Zette het Amerikaanse TV-format 'Wipeout' in één klap op de internationale markt in 28 landen<br />Hoofd Marketing en Onderzoek Endemol International<br />Geeft leiding aan: 6 personen<br />Carrierepad: binnen Endemol opgeklommen via redacteur – marketingcoördinator – manager onderzoek – manager marketing – hoofd Marketing en Onderzoek<br />Hoogst genoten opleiding: Mediastudy University Southampton<br />Over tien jaar... 'ben ik Chief Creative Director bij de wereldbekende publiciteitsagentschap Saatchi &amp; Saatchi"<br />credo: Blijf jezelf<br />“In deze tijd van kredietcrisis is er veel onrust. Als manager wil ik rust bieden. Ik ben absoluut een peoplemanager. Daarom heb ik moeten leren dat niet iedereen je leuk vindt. Maar toen ik me dat eenmaal had gerealiseerd, wist ik hoe ik mensen kon aanspreken zonder persoonlijk te worden. Bij Endemol werken veel sterke vrouwen. Dat vind ik heel motiverend.”<br />Anne van der Hidden (30)<br />Herstructureerde de organisatie van Medi Mondzorg zo dat het bedrijf nu op de kaart staat.<br />Adjunctdirecteur Medi Mondzorg<br />Geeft leiding aan: 85 mensen<br />Carrièrepad: CRA bij Sanofi Synthelabo – van projectmanager naar adjunctdirecteur bij een medische uitgeverij, Ariez – adjunctdirecteur Medi Mondzorg<br />Hoogst genoten opleiding: Biologie UvA, Nima A en diverse managementopleidingen<br />Over tien jaar....”heb ik een eigen bedrijf. “<br />credo: 'Nee' bestaat niet. Alles kan.<br />“Management is bij ieder persoon en ieder bedrijf anders. Daar moet je als manager oog voor hebben. Mij noemen mijn werknemers vaak “streng doch rechtvaardig.” Dat klopt wel. Ik ben eerlijk en recht door zee. Ik vind het niet moeilijk om een zware beslissing te nemen. Bij een grotere organisatie moet je als manager oppassen dat je niet teveel meegaat in de waan van de dag. Ik vind dat ik me bewust moet zijn van de inhoud van mijn werk.”<br />Joke van der Eerden (34)<br />Heeft de aquisitieafdeling zo geprofessionaliseerd dat het aantal binnengehaalde klanten is verdriedubbeld.<br />Senior Salesmanager ALD Automotive<br />Geeft leiding aan: 9 mensen<br />Carrièrepad: relatiebeheerder Arma, consultant en commercieel directeur Alpha Search, senior accountmanager Athlon Auto lease - salesmanager ALD Automotive<br />Hoogst genoten opleiding: Heao Commerciële economie Amsterdam<br />Over tien jaar....”ben ik commercieel directeur bij een middelgrote of grote leasemaatschappij. “<br />credo: “Geniet van elke dag!”<br />“Een manager is niet de baas. Hij laat mensen juist vrij. Want alleen in vrijheid kun je het beste in je mensen naar boven halen. En dat is wat een manager moet doen. Ik vind het moeilijk om aan te voelen wanneer ik mensen moet controleren en wanneer niet. Iemand kan bijvoorbeeld heel goed en slim zijn, maar gewoon dingetjes vergeten. Je moet dus een goed totaalbeeld van iemand hebben als manager, van zowel zijn sterke en zwakke kanten.”<br />Arwen Obenmeyer (32)<br />Buigt problemen rond de kredietcrisis om tot een voordeel<br />Clustermanager VNU Exhibitions, bedrijf dat vakbeurzen organiseert in de Jaarbeurs Utrecht<br />Geeft leiding aan: direct: 21 mensen, totaal rond de 100<br />Carrièrepad: Accountmanager IDG Communications - exhibitionmanager Reed Exhibitions Nederland – projectmanager VNU Exhibtions Europa - clustermanager VNU Exhibitions<br />Hoogst genoten opleiding: Hogere Hotelschool Leeuwarden<br />Over tien jaar....”ben ik CEO. “<br />credo: “Actions speaks louder then words.”<br />“Mensen moet je laten schitteren als manager. Ik zie dat mensen zichzelf vaak onderschatten. Als je ze in staat stelt hun eigen koers te varen, zijn ze vaak verrast door hun eigen kunnen. En daar wordt ik weer blij van. Ik vind het mooi als mensen die voor mij werken, gevraagd worden voor een hogere functie. Daaruit blijkt dat niet alleen ik zie dat ze gegroeid zijn, maar dat ook andere mensen zien hoe goed ze zijn.”<br />Marie Wegenaar (27)<br />verzon het abonnement: gratis schoonheidsbehandelingen bij een herhaalde injectables<br />manager/mede-eigenaar Medisch Cosmetisch Instituut Intranos BV<br />Geeft leiding aan: 7 mensen<br />Carrièrepad: begon bij Intranos als kantoormedewerker en is nu directeur.<br />Hoogst genoten opleiding: HBO Accountmanagement Amsterdam<br />Over tien jaar....”zit ik nog steeds in dit bedrijf, maar dan is het bedrijf groter. “<br />credo:” Leer, ontwikkel en geniet.”<br />“Ik vind het fantastisch dat ik de kans heb gekregen om zo jong manager te zijn. Door mijn leeftijd ben ik flexibel en heb ik verfrissende ideeën. Ik hoor dat regelmatig terug. Ik heb een luisterend oor, ben altijd benieuwd naar de mening van een ander. Daardoor zie ik wat er goed en niet goed is in een organisatie. En door te overleggen en samen te werken, kan ik dingen waar nodig veranderen.”<br />Heleen Schouwenaar (29)<br />Maakt kleine onbekende bedrijfjes tot een internationaal succes.<br />General manager <a href="http://www.welikefashion.nl/">www.welikefashion.</a>com<br />geeft leiding aan 7 mensen<br />Carrièrepad: management assistent Route Mobiel – GMG medewerker events - advocaat- manager Glubble, dat begon met een kantoor in Birmingham en inmiddels vestigingen heeft in Amsterdam, San Fransisco en Londen<br />hoogst genoten opleiding: Rechten, Universiteit van Amsterdam, LLM, kings college, London<br />Over tien jaar...”kan niemand ter wereld meer om welikefashion.com heen.”<br />credo: “Blijf altijd positief. En fit.”<br />“Naar mijn team luisteren, dat is wat ik als manager doe. Zonder team ben je als manager niets. Vroeger lag mijn focus op de advocatuur. Maar ik ontdekte dat ik het veel leuker vind om mensen aan te sturen, om ze net iets meer te laten doen dan ze eigenlijk wilden doen. Dat geldt trouwens ook voor mezelf. Ik ben een sportvrouw, loop marathons. Het leukste aan management vond ik het lanceren van de site welikefashion.com. Dan komt alles samen: leiding geven, creatief zijn en overredingskracht. Dat geeft een kick.”<br />Kiki Hirschfeldt (30)<br />Vindt het management van één bedrijf niet genoeg<br />Manager Director Coebergh Communicatie &amp; PR , Directeur en medeoprichter Sinterklaas Bestaat<br />Geeft leiding aan 20 man bij Coebergh en zo'n 50 man bij Sinterklaas Bestaat<br />Carrièrepad: Coebergh: accountmanager-manager-general manager. Sinterklaas Bestaat: opgericht met een vriendin.<br />Hoogst genoten opleiding: Communicatiewetenschappen Universiteit van Amsterdam (UvA)<br />Over 10 jaar...”ben ik nog steeds managing director, maar dan met een grote rugzak vol ervaring.”<br />Credo: Doe iets, niet niets<br />‘Naast mijn werk bij Coebergh ben ik een groot deel van het jaar druk met de organisatie voor Sinterklaas Bestaat. Dat werk begint nu al. Ik hou bij beide banen de werksfeer goed in de gaten. Betrokken zijn bij mijn personeel, dat is wat ik als manager moet doen. Daarin moet je als manager trouwens wel je grenzen kennen. Je zit niet met je werknemers in de huiskamer. Maar als je goed in je vel zit, functioneer je beter. Leiding geven zit me in het bloed. Ik had als tiener een bijbaan bij een tankstation, en al snel werd ik ingezet om het personeel aan te sturen en in te zetten. Ik voel me nu eenmaal snel verantwoordelijk.”<br />Elze Dorenbos (30)<br />Scoorde een negen op het medewerkerstevredenheidsonderzoek<br />HR Manager WIN Project Assistents<br />Geeft leiding aan: 35 personen<br />Carrièrepad: bedrijfsjurist – recruter Utrechtse Juristen Groep (UJG) fieldmanager WIN – HR-manager WIN.<br />Hoogst genoten opleiding: Rechten Rijksuniversiteit Groningen (RUG)<br />Over tien jaar... “ben ik de beste en leukste HRM manager van Nederland.”<br />credo: hard werken en hard lachen<br />“Ik ben bevlogen, enthousiast en creatief. Je moet inspirerend zijn op het vlak waar je gezamenlijk mee bezig bent. Het accent ligt bij management wat mij betreft op de inhoud. Verder moet je je mensen niet te strak houden. Vooral niet gaan betuttelen en altijd de dialoog aangaan. Ik ben betrokken bij mensen. Dat kan lastig zijn: je moet een balans vinden tussen betrokkenheid en zakelijkheid. Maar verder ben ik wel trots op mezelf. Ik zit in het goede beroep. Ik heb invloed. En ik vind het leuk om invloed te hebben.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-1890643287912637324?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-31625270176176314772009-05-15T13:33:00.000-07:002009-05-15T13:35:33.898-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:180%;color:#ff9900;">geel</span><br /><span style="font-size:180%;color:#ffcc00;"></span><br /><span style="font-size:180%;color:#993399;">is het nieuwe paars</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-3162527017617631477?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-66942628489523458692009-05-05T04:13:00.000-07:002009-05-05T04:17:32.993-07:00Trouw, 16 december 2003<br /><br /><span style="font-size:130%;">Gereformeerden / Spook op de rechterflank: kritiek van binnenuit</span> <br /><br />door Marieke van Willigen<br /><br />Naast de nieuwe protestantse kerk in Nederland blijven er nog steeds veel andere protestantse kerken in Nederland. Daar zijn de 'gereformeerde gemeenten', de grootste onder de 'zwarte-kousenkerken'. Ook daar rommelt het, niet over homohuwelijk of vrouwen-in-het-ambt, maar over zondebesef en uitverkiezing. ‘Wij zijn toch geen kraslot.’<br /><br />Het rommelt in de Gereformeerde Gemeenten, een ultra-calvinistisch kerkgenootschap met zo'n 100000 leden. 'Gergemmers' noemen ze zich, ze stemmen SGP, mijden wereldse geneugten en zijn zeer bezorgd over hun eeuwig heil. Journalist en filosoof Klaas van der Zwaag heeft de discussie erover in zijn dikke boek 'Afwachten of verwachten' opgerakeld, kritische symposia trekken volle zalen. ,,Nog altijd heb ik dat probleem met het zondebesef.''<br /><br /><br />Zondagochtend tien uur. De kerk van de Gereformeerde Gemeenten in Utrecht is vol. Het orgel speelt, de mensen zijn stil. Zwarte en donkerblauwe hoeden met wuivende veren, hier en daar een rode vlek van een kinderhoed. Dan zwijgt het orgel en komt de kerkenraad binnen, zwart geklede broeders met ernstige blikken. Een ouderling beklimt de preekstoel. ,,Vergeefs op bouwen toegelegd, vergeefs om het huis voltooid te zien, en wat er verder volgt in psalm 127 vers 1 en 2'', begint hij de leesdienst. Twee derde van de gereformeerde gemeenten bedient zich wegens predikantentekort van een gelezen preek. Die komt vaak uit de oude doos: hij is van ds. à Brakel (17de eeuw), Comrie (18de) of Spurgeon (19de eeuw). Ook de preken van ds. Gerrit Kersten, oprichter en boegbeeld van de Gereformeerde Gemeenten, vinden aftrek. Het kerkgenootschap op de verre rechterflank van het vaderlandse protestantisme kampt niet alleen met een predikantentekort, maar met een nog veel groter spook: kritiek van binnenuit. Een paar jaar geleden bezorgde -inmiddels ex-gergemmer- dr.ir. J. Blaauwendraad, hoogleraar in Delft, met 'De leer tegen het licht' de schrik in de benen. Deze zomer deed Klaas van der Zwaag het kerkgenootschap sidderen met zijn 1000 pagina's 'Afwachten of verwachten'; het boek (uitg. Jongbloed) is in herdruk. Reformatorisch Dagblad-redacteur en gergemmer Van der Zwaag schrijft over een dilemma waar welhaast elke geloofsgenoot mee worstelt: Ben ik bekeerd of niet en zo ja, hoe weet ik dat zeker? Zo nee, wat moet ik doen om Gods kind te worden? In jargon: hoe kan ik mij het heil toe-eigenen? Een ander woord voor dit innerlijke conflict is 'bevinding', en bevinding is van elementair belang in rechts-reformatorische kerken. Van der Zwaag: ,,Bevinding is dat je de genade van God niet alleen met je verstand ervaart, maar ook met je hart.''<br /><br />Juist op dit punt begint zich een scherpe tweespalt af te tekenen binnen de gereformeerde gemeenten. Het ene kamp heeft een ultracalvinistische geloofsvisie en laat zich vooral bezielen door de rector van de eigen theologische opleiding van de Gereformeerde Gemeenten, ds. A. Moerkerken. Hij legt met zijn volgelingen het accent meer en meer op 'wedergeboorte door uitverkiezing. Deze geloofsvisie is niet erg vrolijk, want 'velen zijn er geroepen, doch weinigen uitverkoren'. Anders gezegd: weinig mensen zijn uiteindelijk voorbestemd om bij God te horen, de grote rest gaat naar de 'eeuwige rampzaligheid'. Ook de manier waarop je bekeerd wordt, geschiedt volgens een strak stramien waarvan 'ellende (ik ben een zondig mens), verlossing (gelukkig, God is mij genadig) en dankbaarheid (Hoera, ik ben Gods kind )' de kern vormen. Afwijkingen van dit stramien zijn veelal verdacht, omdat je het risico loopt 'met een ingebeelde hemel naar de hel te gaan'.<br /><br /><br />Het andere kamp binnen de Gereformeerde Gemeenten betwijfelt of deze nadruk op uitverkiezing wel de bedoeling was. ,,Wat is Christus zonder de beloften?'', vraagt een gergem-lezer zich in het RD af: ,,Zijn de beloften zelfs meer dan Christus? Wat kun je nog aanbieden? Slechts een 'kraslot': mogelijk dat je een prijs hebt. Een predikant weet evenmin wie wel of niet uitverkoren is.'' Kritische gergemmers organiseren symposia waar ze zich heroriënteren op geloofstheorie en -praktijk. Ook Van der Zwaag is daar van de partij. ,,Ik heb in mijn boek materiaal geleverd zonder mijn eigen mening. Ik merk dat de inhoud van mijn boek breed gedragen wordt, maar vooral door gemeenteleden. Ik krijg positieve reacties, van mensen van alle leeftijden. Ik zie wel dat dominee Moerkerken een bepaalde theologische lijn uiteenzet. En zo de rector, zo de studenten. Maar ik wil geen kritiek geven op de gereformeerde gemeenten als zodanig. Ik hoop dat er een proces van bezinning van binnenuit komt. Hoe dat afloopt weet ik niet, maar mijn boek voorziet in ieder geval in een behoefte.<br /><br /><br />Predikanten zijn er niet allemaal blij mee. Eén dominee raadde in de kerkbode zijn gemeenteleden af om zich ermee te vermoeien. 'Als het gaat om het heil van uw onsterfelijke ziel op weg naar de eeuwigheid heeft het geen waarde. Het brengt u alleen maar in de war'.'' Maar veel gergemmers laten zich niet meer dom houden. Professor Blaauwendraad is daar een voorbeeld van. Hij liet zich al eerder fel uit over de geloofsrichting die de rechterflank van de gereformeerde gemeenten inslaat. 'Buiten-bijbelse gezelschapspraat', sneerde hij drie jaar geleden in het RD, daarmee doelend op de zogenaamde standenleer, een nauwomschreven stappenplan voor de bekering. Blaaauwendraad keert zich tegen de volstrekt passieve rol die de mens daar krijgt toebedeeld. In de Utrechtse kerk klinkt geruis, als de preeklezer zegt: ,,Laten we de Here bidden om zijn onmisbare zegen.'' De meeste mannen gaan staan voor het gebed; de vrouwen blijven zitten. Hoofden met hoedjes knikken als sneeuwklokjes naar beneden, handen worden gevouwen. Dan komt wat gemeenteleden het 'grote gebed' noemen, een kwartier bidden, belangrijk deel van de liturgie van een kerkdienst van de Gereformeerde Gemeenten. Na het gebed volgt de preek die bijna altijd verdeeld is in drie punten. Het derde punt heet meestal 'de toepassing', in de praktijk is dat het bevindelijke gedeelte. De meeste mensen letten goed op bij het begin van de preek. ,,De bloedzuiger heeft twee dochters, Geef en geef!'' waarschuwt de ouderling. Na een minuut of tien dutten de eerste gemeenteleden in. Naarmate de dienst vordert, neemt hun aantal toe. Ze worden gewekt als psalmzang de preek onderbreekt. Dan volgt punt drie. ,,Bang is de tijd waarin wij met onze kinderen leven'', leest de ouderling.<br /><br /><br />Een beetje toepasselijk zijn deze woorden wel, want waar de kloof binnen de Gereformeerde Gemeenten toe zal gaan leiden, is onduidelijk. Een kerkscheuring, terwijl drie andere protestantse kerken net gefuseerd zijn tot de protestantse kerk in Nederland? Op de refowebsite www.omsionswil.nl laaien de discussies hoog op. ,,Ik kijk reikhalzend uit naar de Saambinder (landelijk blad van de gereformeerde gemeenten -MvW) van volgende week'', verkneukelt zich een forumbezoeker. ,,Ik vind dat Gereformeerde Gemeenten aan moeten kloppen bij diegenen die [buiten de protestantse kerk in Nederland] qua belijdenis de Nederlandse hervormde kerk willen voortzetten. Ik hoop en bid dat er een Nederlands-hervormd-gereformeerde-kerk ontstaat waarin de afgescheidenen kunnen weerkeren.'' Het van zolder halen van de Acte van Wederkeer (1907) stuit op bezwaren. Een bezoeker van de refosite: ,,Zoals de afscheiding niet ineens gebeurde, zal de wederkeer ook niet ineens gebeuren.'' Een derde gergemmer ziet juist mogelijkheden: ,,Boeken van Blaauwendraad en Van der Zwaag geven aan dat er beweging in zit. Ik sluit niet uit dat er een stroomversnelling komt waarin velen toch voor zichzelf een keuze maken. Maar ik denk dat vooral léden verschuiven, niet zozeer hele gemeenten.'' Hij krijgt de hand gereikt door een hervormde die niet meewil naar de PKN: ,,Laten wij de minsten zijn en zelf vragen om aansluiting.'' Een volgende internetter merkt zwartgallig op: ,,Kerken van deze stroming breken liever op een kleinigheid dan dat ze iets door de vingers zien voor een eenheid.'' Binnenkort een fusie tussen achtergebleven hervormden en bezwaarde gergemmmers? Klaas van der Zwaag houdt de moed erin. Hij hoopt dat leden van de Gereformeerde Gemeenten zich serieuzer gaan bezinnen op hun eigen wortels. Van der Zwaag: ,,We moeten terug naar de klassiek gereformeerde leer, naar de Reformatie.''<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-6694262848952345869?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-91071100252406869822009-05-05T04:09:00.000-07:002009-05-05T04:13:07.436-07:00peiler]<br />[chap] “Ik zag hoe een zwarte panter een man opat”<br />[kopsuggestie] Avonturier vindt zichzelf onoverwinnelijk<br />tekst: Marieke van Willigen<br /><br />[intro] Van een achtduizend meter hoge berg afskiën of poedelen tussen de witte haaien: de ware avonturier draait er zijn hand niet voor om. Maar wat bezielt de avonturier? Waarom niet gewoon op vakantie zonnen aan de Costa Brava? Vijf avonturiers leggen uit waarom ze maar blijven dansen op die vulkaan. <br /><br />Greg Nieuwenhuys<br />avontuur: skide van de Cho Oyu (8201 meter), na de berg eerst zonder zuurstof te hebben beklommen.<br /><br />Gebroken been is dood<br />“Hoog in de bergen voel ik me vrij, er is niemand die wat van me wil. Ik ben gefascineerd door de bergen, door de ongereptheid van de natuur die machtiger is dan de mens. Dat maakt je kwetsbaar. Toen ik thuis mijn plan vertelde om de Cho Oyu zonder zuurstof te beklimmen en af te skiën zei iedereen: 'dat kan helemaal niet.' Zo'n opmerking werkt voor mij als olie op het vuur. Een avontuur moet juist moeilijk zijn. Dat was de beklimming van de Cho Oyu zeker. Er was dat jaar maar een handjevol mensen dat boven de 8000 meter zonder kunstmatige zuurstof naar boven was geklommen. Onder die mensen zaten zeker geen Nederlanders. Behalve ik dan. Sowieso staat er altijd één dode tegenover drie mensen die de top bereiken. De klim is levensgevaarlijk. Glesjerspleten, verhoogd lawinegevaar, extreme kou, gebrek aan zuurstof. Terug op de ski's is ook link. Ik was alleen en ik wist dat ik waarschijnlijk dood zou gaan als ik een been zou breken. Ik had al een gebroken rib vanwege het vele hoesten door die droge lucht. Ik had drie dagen nauwelijks gegeten. Ik was uitgeput toen ik op die top van 8201 naar beneden begon te skiën. Maar met elke meter skiën voelde ik me fitter. We hebben er vijf weken over gedaan om de top bereiken, en uiteindelijk was ik in drie dagen beneden. Dit avontuur heeft me een gevoel van onoverwinnelijkheid gegeven, zelfvertrouwen dat altijd blijft.”<br />[kader]<br />eerdere avonturen: Was op zijn tiende zesde tijdens het WK Triatlon in Dallas, beklom op zijn zeventiende de Mont Blanc, daarna de Island Peak (6189 meter) en verschillende bergen in de Alpen en Zuid Amerika.<br />Toekomstige avonturen: “Wat dichter bij huis. Ik heb het schaatsen ontdekt, dat is nu mijn passie. Ik ga bij de alternatieve elfstedentocht in de Weissenzee bij het wedstrijdteam.”<br />Leeftijd: 29<br />Werk: Strategieconsultant OC&amp;C<br />Burgerlijke staat: Gehuwd, aspirant-vader<br />Hobby's: Alpinisme, skiën, schaatsen, wielrennen, reizen en af en toe naar de sauna<br /><br /><br />Walther Hermsen<br />avontuur: fietste naar Australië (17000 kilometer)<br /><br />Natuur denkt niet<br /><br />“Ik zie mezelf helemaal niet als een avonturier. Deze fietstocht werkte voor mij meditatief. Je bent de hele dag bezig met het hier en nu. Ik zag de landschappen aan me voorbij trekken, ik werd één met de beweging die ik maakte. Ik had niet veel energie meer over om na te denken over de zin van het leven. Je bént alleen maar. Fietsen geeft me rust. De schoonheid van de natuur, daar geniet ik van. Ik ben van oorsprong bioloog, dus ik heb heel veel op met de natuur. Ik heb het gevoel dat ik op mijn plek ben als ik er doorheen fiets. Dit is mijn doel, denk ik dan. Eén worden met de natuur. Soms kan het eenzaam zijn, als je tijdenlang alleen door die stille en machtige gebieden fietst. Maar dan zie je prachtige vogels of dan word je overmand door de stilte, zoals bijvoorbeeld in Patagonië. De stilte van de natuur kennen we hier in Nederland niet. Die is daar overweldigend. De natuur denkt niet. In steden is alles uitgedacht en gepland. Je hebt er natuurlijk ook je sociale leven, maar eigenlijk vind ik steden maar niks. Als ik door de natuur fiets, voel ik me er onderdeel van. Het is mijn bestemming.”<br />[kader]<br />Toekomstig avontuur: Volgend jaar door Zuid Amerika fietsen (10 000 kilometer)<br />Leeftijd: 39<br />Werk: Freelance webredacteur, contentmanager en fotograaf<br />Burgerlijke staat: Single<br />Hobby's: Fietsen, fotografie, schilderen, lezen, muziek, bioscoopverslaafd<br /><br /><br />Jan Smith<br /><br />avontuur: Recentelijk West Groenland per boot tussen de ijsbergen, daarvoor Oost Groenland per hondenslee (in Groenland is geen infrastructuur).<br /><br />Opwarming aarde is hoorbaar<br /><br />“Ik kan niet zonder avontuur. Een avontuur is voor mij een onderdeel van mijn zoektocht. Ik hoop iets te vinden, iets onbegrijpelijks, maar dat is nog niet gelukt. Groenland was ontzettend indrukwekkend. Ik heb er mijn eigen vis gevangen en gegeten. Waar ik stil van werd, is dat je de gevolgen van de opwarming van de aarde zo goed zag. Er is al zoveel gesmolten. Vooral imposant vond ik de Ilulissatgletsjer. Als je in één van de spleten stond, hoorde je voortdurend onweergerommel. Dat was het geluid van kruiend en smeltend ijs. Die natuur, dat vind ik schitterend. Maar ook contact met de plaatselijke bevolking. Ik zoek het altijd op. Ik word gedreven door nieuwsgierigheid: ik wil alles zelf zien, ruiken en meemaken. Ik was al in Bhutan voordat het hier erkend werd als land. Ik was in het geheime gebied Bhumtang, het enige landje waar vrouwen meer mannen mochten hebben. Ik zag daar dat een zwarte panter een man opat. Zijn vrouw vond het niet erg, ze had er toch nog drie. Ik heb ontzettend veel gezien, maar ik wil nog veel meer zien. Iedereen zegt dat ik een boek moet schrijven, maar daar heb ik helemaal geen tijd voor. Bovendien kijk ik alleen maar vooruit, niet achteruit. Maar de kick van avontuur zal ik blijven zoeken tot mijn laatste snik.”<br />[ kader]<br />Vroegere avonturen: “Ik heb vrijwel alle landen gezien, behalve sommige landen in Zuid Amerika. Ik heb gevaren, geklommen, gevlogen, parachute gesprongen en gefietst. Het enige wat ik niet heb gedaan, is duiken met zuurstofflessen. Daarvan word ik benauwd.”<br />Toekomstige avonturen: de Zuidpool, Chili<br />Werk: Ondernemer (“Ik zou er een keer mee moeten stoppen, maar dat kan ik dus niet.”)<br />Leeftijd: 65<br />Burgelijke staat: 40 jaar getrouwd, twee kinderen<br />Hobby's: Wandelen, zeilen, varen, de honden, vissen en tuinieren<br /><br /><br />Joost Wentink.<br /><br />Avontuur: Gaat binnenkort een half jaar als Robinson Crusoë op een onbewoond eiland zitten.<br /><br />Onbewoond eiland maakt gek<br /><br />“Ik zoek een doel, een noodzaak om te leven. Ik bedoel: ik zou in mijn bed kunnen blijven liggen en zeggen: 'Bekijk het allemaal maar, ik sta niet meer op.' Dan zou ik er op den duur uitgesleurd worden, naar een inrichting gebracht en uiteindelijk word ik honderd. Maar er is geen noodzaak. Die levensurgentie wil ik voelen op een onbewoond eiland. Ik weet niet wat het is om alleen te zijn. De maximale tijd dat ik alleen was, is twee en een halve dag. Geen idee dus of ik er gek van wordt. Ik verwacht het niet, een half jaar is niet zo heel lang. En misschien kom ik daar meer saaiheid tegen dan hier. Als je eenmaal je hut af hebt en weet hoe je vissen moet vangen, heb je niet zoveel meer te doen. Hoe dan ook, ik kan niet meer terug, want ik zit een half jaar vast op dat eiland. Ik ben overigens een echte stedeling. Ik hou van chaos en instabiliteit, en dat heb je in een stad. Het zou kunnen dat ik op het eiland harmonie met mijn omgeving ga vinden. Het is natuurlijk een heel decadent, postmodern plan. Maar wat maakt het uit. Wat er ook gebeurt, ik ga naar dat eiland. Het zit in mijn kop.”<br />[kader]<br />Eerdere avonturen: reizen naar Mexico, Maleisië, Birma, Thailand, India en Pakistan<br />Toekomstige avontuur:”Geen idee. Ik wil mijn vliegbrevet halen. Ik zou, als ik terug ben, mijn belevenissen op het onbewoonde eiland willen delen.”<br />Werk: Trainingsacteur<br />Leeftijd: 33<br />Burgerlijke staat: Vriendin<br />Hobby's: Duiken en snowboarden<br /><br />Bastiaan Mesu<br />avontuur: Duiken tussen de witte haaien zonder kooi<br /><br />Superkamikazesprong doet pijn<br /><br />“Tja, wat is avontuur? Ik zoek het niet op, ik rol er in. De Galiërs waren bang dat de hemel naar beneden zou vallen. Misschien is dat het, ik ben bang voor beklemming. Witte haaien zijn gevaarlijk en agressief, maar als je eenmaal onder ze zwemt, valt het mee. Ze kunnen niet onder zich kijken. Ik heb wel eens onder water op een zandbank gelegen, om te kijken naar al die haaien boven me. Een prachtig gezicht. Je moet daarna weer door al die haaien heen als je naar boven gaat, dat is vervelend. Maar ach, alles komt altijd goed. Dat heb ik inmiddels wel geleerd. Ik zat een keer gevangen in een scheepswrak met een grote, agressieve Zambezihaai. Ik ben een keer vanaf een berg van 36 meter in een meertje gesprongen. Ze zeiden: '25 meter is de kamikazesprong, en 36 meter is de superkamikazesprong.' 'Doe mij dan maar die 'superkamikazesprong', zei ik. Later bleek nog nooit iemand dat gedaan te hebben. Het deed behoorlijk pijn, ik had er drie maanden last van. Ik zoek het avontuur omdat ik wil stoppen met denken. Ik ben constant bezig met de waaromvraag. Er is geen antwoord. Waarom duik ik met orca's, waarom spring ik van bergen, waarom vlieg ik in een vliegtuig zonder landingsgestel? Geen idee. Ik wil gewoon rust in mijn kop.”<br />[kader]<br />Eerdere avonturen: vliegen, duiken, basejumpen, parachutespringen van een berg.<br />Toekomstige avonturen: “Ik wil nog een keer in de Zuidpool onder het ijs duiken. Maar eigenlijk weet ik niets nieuws meer, ik ben door mijn avonturen heen. Wat kleine dingen: ik heb voor drie kwartjes een powerboot gekocht die alleen links kan. Het lijkt me leuk om met 200 kilometer per uur door het IJ te varen. En autoracen. De Duitse autobahn is saai, maar met 300 kilometer per uur in een circuit op een bocht afrijden, is geweldig. ”<br />Werk: Ondernemer<br />Leeftijd: 42<br />Burgerlijke staat: Single<br />Hobby's: Formule rijden in Italië (heeft een racelicentie), boksen, bedrijven oprichten<br /><br />Vivi Hollertt<br /><br />avontuur: beklom met zes vrouwen de Mount Stanley (5109 meter).<br /><br />Een val stopt niet<br /><br />“Ik zoek uitdagingen in mijn leven. Een avontuur is dat voor mij. Ik had nog niet eerder met een groep vrouwen een hele hoge berg beklommen. De Mont Blanc vonden wij niet bijzonder, die hebben al zoveel mensen gedaan en wij waren een van de eerste expedities die de top van Mount Stanley in Oeganda beklom. Ik heb 5 maanden lang keihard getraind. Alles ging goed, behalve de topdag. Door de sneeuw waren wij te laat op de top. Daardoor waren we niet voor zes uur terug, en na zessen wordt het pikdonker. De rotsen zijn dan spiegelglad en als je eenmaal uitglijdt, stop je niet meer met vallen. Uiteindelijk zijn we negen uur 's avonds doorweekt, bevroren en rillend in onze slaapzak gekropen. Op de terugweg op een gletsjer dacht ik nog : “Waarom doe ik dit eigenlijk?” Dat denk ik trouwens wel vaker tijdens een avontuur. Maar toen ik weer terug was realiseerde ik me, net als altijd, wat ontzettend gaaf het was wat ik had meegemaakt en doorstaan.” <br />[kader Vivi Hollert]<br />Eerdere avonturen: in een uitgeholde boomstam tussen de nijlpaarden en wandelen tussen pythons en andere wilde dieren (Botswana), Raften bij de Victoria Falls, uit de boot tegen de rotsen gegooid (Zimbabwe) Vulkaan beklimmen ('stelt niets voor') (Indonesië)<br />Toekomstige avonturen: Onder anderen: zwemmen tussen de haaien en een huskeytocht maken door Alaska of Lapland<br />Leeftijd: 29<br />Werk: Communicatieconsultant<br />Burgerlijke staat: Samenwonend, geen kinderen<br />Hobby's: Hardlopen, hokey, koken, reizen, overal zijn waar het gezellig is.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-9107110025240686982?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-23270348376604650302009-03-03T13:38:00.000-08:002009-03-03T13:41:22.366-08:00op:<br /><a href="http://www.mt.nl/experts/1792204/Alleen_ware_leider_sleept_bedrijf_door_crisis_heen.html" target="_blank">http://www.mt.nl/experts/1792204/Alleen_ware_leider_sleept_bedrijf_door_crisis_heen.html</a><br /><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">Ware leider sleept bedrijf door crisis heen</span></strong><br /><br />tekst: Marieke van Willigen<br /><strong>Het begint menens te worden met de kredietcrisis. Menig bedrijf gaat op de fles. De managers die het eerst leuk deden, zitten nu paniekerig met de handen in het haar. Als economisch noodweer uitbreekt, komt het dan ook niet meer aan op management, maar op leiderschap.</strong><br /><br />Alexander de Grote, Willem van Oranje, Jeanne D'Arc, historische redders die de choas tot een goed einde wisten te brengen. De mythe van de ideale leider is in tijden van economische malaise onderwerp van gesprek en geschrift. Maar hoe wordt een manager een visionair leider? Volgens organisatiepsycholoog Gerard van Dieren heeft leiderschap vooral te maken met het uitdragen van moreel. “Management gaat over de dingen goed doen, leiderschap gaat over de goede dingen doen,” vat hij het verschil samen. “Ieder groot bedrijf heeft een leider nodig. Een leider doordringt alle medewerkers van de normen en waarden van dat bedrijf, wat het doel is waarop een bedrijf koerst.”<br /><br /><strong>Leider als vader</strong><br /><strong></strong><br />“Philips had ooit de slogan 'let's make things better'. In die slogan zit vernieuwing, voorop lopen, en geen ideeën van anderen kopiëren. Zo'n bedrijfsvisie moet een leider van het topmanagement tot de onderste lagen overbrengen. Daardoor weten mensen waarvoor ze werken en dat motiveert ze.” Als organisatiepsycholoog zat hij meerdere malen aan tafel bij bedrijven waar leiderschap ver te zoeken was. Van Dieren:“Je ziet het vaak fout gaan in een bedrijf omdat het de leiders naar het hoofd stijgt. Ze gaan tenonder aan egotripperij en gezwabber met het bedrijfsetos. Terwijl een bedrijf veel ingewikkelder in elkaar steekt. Voor de leider van een bedrijf gaat het er vooral om dat hij zijn werknemers betekenis geeft en het gevoel van 'er wordt voor ons gezorgd'. Dat is belangrijk aan leiderschap, zeker in crisissituaties.'<br /><br /><strong>Het lichtende voorbeeld</strong><br /><br />Jan Verwoerd, directeur Global IT Services van ING Real Estate, geeft dagelijks leiding aan een ruim honderd mensen. Hij kent vanuit de praktijk het klappen van de zweep. De voormalig militair ziet een fundamenteel verschil tussen een manager en een leider. Verwoerd: “Een manager heeft een coachende rol, een leider een voorbeeldrol.” In het verleden trok hij al eens het kwakkelende bedrijf CSS vlot. “Bij een bedrijf dat tegen de rand van het faillissement aanzit, is het vertrouwen van werknemers tot een minimum gedaald. Een leider moet dan inspireren, vertrouwen geven, zich op de groep richten en een morele autoriteit zijn. Ik heb me daar volledig op geconcentreerd. En er is niemand vertrokken in die crisisperiode.” En het militaire leiderschap, is dat niet een kwestie van wie het hardst blaft krijgt zijn zin? “Welnee, je moet mensen zover krijgen dat ze bereid zijn je te volgen. Als je tegen je soldaten zegt: 'we gaan lopen', loop je zelf nog wat meer. Als je zegt:'we gaan eten', ben jij de laatste die eten opschept. Kijk naar Ghandi. Hij gaf zelf het voorbeeld hoe het moet. Een leider heeft een voorbeeldrol, dat is zijn belangrijkste kenmerk.”<br /><br /><strong>leiderschap verandert niet</strong><br /><strong></strong><br />Volgens Sjoerd Talsma, schrijver van het boek “Leiderschap, de extra dimensie”, is het ware leiderschap gebaseerd op vier peilers: visie, eerlijkheid, handelen in het belang van het bedrijf en onbaatzuchtigheid. Of leiderschap op dit moment verandert, vraagt hij zich af. “Deze vier peilers blijven door alle tijden heen hetzelfde,” vermoedt hij. Maar praktijkman Jan Verwoerd ziet wel verandering in de functie van de leider. “Het is niet meer zo dat de manager op de winkel past en de leider het bedrijf moraal inblaast. De moderne leider moet oog hebben voor details. Aan de andere kant, een leider zonder managementkwaliteiten is sowieso geen goede leider, lijkt me.” Omgekeerd, een manager zonder leiderskwaliteiten kan wel, zag organisatiepsycholoog Gerard van Dieren in het werkveld. “In het middenkader zitten een heleboel managers die het prima doen maar niet de visionaire kwaliteiten hebben van een leider. Maar ze zijn wel goed in het beheersen, organiseren en plannen van een bedrijf. In de hoogste segmenten van een bedrijf is het wel belangrijk dat mensen behalve topmanager leider zijn. Anders heeft het bedrijf geen eigenwaarde en dus geen koers.”<br /><br /><strong>hype</strong><br /><strong></strong><br />De ideale leider die alles tot een goed einde brengt, een bittere noodzaak. Maar van Dieren relativeert:”Leiderschap is momenteel ook een hype. Het begrip 'leiderschap' fungeert in de huidige managementliteratuur als Haarlemmerolie, het lost alle problemen op. Eerst was de hype 'bedrijfsculturen', daarna 'zelfsturing', nu dus 'leiderschap' en vooral 'spiritueel leiderschap'. Maar dat is niet zo verwonderlijk in deze tijd van kredietcrisis. Mensen hebben behoefte aan iemand die zegt: dit is de koers, deze kant gaan we op.”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-2327034837660465030?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-25805327811989794272009-02-06T05:21:00.000-08:002009-02-06T05:28:06.909-08:00<a href="http://epaper.mt.nl/445/default.aspx#60">Management Team 6 februari 2009</a><br /><br /><br /><br />“Een stalen anker is net een dildo”<br /><br />Vrouwen met de pet op<br /><br />Tekst: Marieke van Willigen<br /><strong>Damestoiletten zijn er niet, want er werken toch geen vrouwen. Drie managers staan hun vrouwtje in een wereld met alleen maar mannen. ‘Ik zou niet weten hoe je vrouwen moet managen.’<br /></strong><br />Caro Cordes (1968) - eerste stuurvrouw grote vaart<br /><br />‘Niet doen, niet doen!’ roepen de matrozen<br /><br />“In mijn functie heb ik nog nooit met vrouwen gewerkt. Het is absoluut niet moeilijk om leiding te geven aan mannen. Mannen zijn niet ingewikkeld. En vrouwen? Geen idee dus. Nou is het een boord vrij hiërarchisch georganiseerd, dus zoveel ruimte voor communicatie is er niet. Ik word niet met extra egards behandeld omdat ik vrouw ben. Dat is me tenminste nooit opgevallen. Hoewel.. ja misschien de matrozen soms. Als er iets zwaars getild moet worden roepen ze: “Niet doen, niet doen!” en dan helpen ze je snel. Aan de andere kant weet ik helemaal niet of dat met mijn vrouw-zijn te maken heeft. Een stuurman hoeft nooit dingen te tillen, in principe. Ik ben het type dat de handen uit de mouwen steekt, maar het hoort niet bij mijn functie. Zou dus ook heel goed kunnen dat die matrozen om reden van mijn functie “Niet doen, niet doen” roepen. Ik hou me op zee helemaal niet mee bezig met het feit dat ik vrouw ben en de rest man. Het werk moet gewoon gedaan worden, klaar. Zo steekt dat in elkaar, en dat weten ze. Ze behandelen me niet seksistisch want daar geef ik geen aanleiding toe. Ik heb een paar keer meegemaakt dat er vrouwen aan boord waren. Vaak zijn dat stagiaires voor de koksopleiding. Ik merk wel dat ik het dan meteen een stuk gezelliger vind aan boord. De sfeer wordt beter. En met vrouwen heb je het tenminste nog ergens over. Met mannen gaat het alleen maar over werk. Ook best interessant, maar ik wil het liever ergens anders over hebben als ik een paar uur vrij heb. Een enkele keer heb je een maatschappelijk thema bij de kop, maar dat komt niet vaak voor. Veel mensen waarmee ik vaar, zijn tegelijk vrienden. Ik ervaar varen daarom niet als eenzaam. Mijn man en ik hebben kinderen. Mijn man vaart ook, we stemmen de verlofschema’s op elkaar af. Als hij vaart, ben ik thuis en omgekeerd. Als ik zes weken op zee zit en ik weet dat het goed is met de kinderen is het niet zo dat ik ze heel erg mis. Best te doen, zonder kinderen op zee. Toen mijn oudste nog klein was, nam ik haar mee naar zee. Maar dat gaat nu niet meer, wordt lastig. Ik snap trouwens niet waarom er zo weinig vrouwen varen. Goed - parttime werken kan niet op zee. Maar er zijn genoeg vrouwen die fulltime willen werken. Volgens mij heeft het meer te maken met het zeevarende imago dan met de praktijk, want als je geen matroos bent maar stuur, zoals ik, is het werk fysiek goed te doen voor vrouwen. En het is een uitdagende baan. Wacht lopen ’s nachts op de brug: heerlijk. En als het schip geladen is en alles vloeiend is verlopen, dat geeft zo’n bevredigend gevoel. Daarom zou ik meer vrouwen willen porren om voor dit vak te kiezen. Want echt, stuurvrouw is een mooi vak.”<br /><br />Mietta Groeneveld (1968) luitenant-kolonel Landmacht<br /><br />‘Ik schreeuw niet’<br /><br />“Ik ben puur toevallig bij de landmacht terecht gekomen. Een kennis noemde het leger, ik zat nog op de middelbare school en wilde natuurkunde gaan studeren. Uiteindelijk heb ik dat trouwens ook gedaan, in Delft. Het leger betaalde. Het leger geeft een enorm groepsgevoel en een groep is altijd sterker dan een individu. Door die loyaliteit met de groep krijg je mensen altijd wel weer zo gek om iets te doen. Vond mijn collega dat het leger slecht betaalt? Mwa, valt wel mee, je komt steeds hoger in rang, en aan het eind van je carrière heb je echt een leuk loon. Bovendien zijn de secundaire arbeidsvoorwaarden erg goed bij het leger, moet je niet onderschatten. Op mijn positie zijn er weinig vrouwen. Dat komt omdat vrouwen pas vanaf 1978 aan de militaire academie werden toegelaten en in het Nederlandse leger hebben we nu eenmaal het systeem dat je altijd vanaf de basis moet opklimmen. Ik vind niet dat het leger beter of slechter wordt met meer vrouwen. De militaire opleiding is belangrijk voor de kwaliteit van het leger, niet de hoeveelheid vrouwen en mannen. Ik heb er op mijn werk nooit last van gehad dat ik vrouw was. Of nouja (onderbreekt zichzelf) – maar dat heeft meer met mijn lengte te maken. Ik ben één meter zestig, dat is vrij klein als je over een hindernis van 2 meter 20 moet springen. Mijn mannelijke collega is één meter 90, dat maakt zo’n hindernis een stuk makkelijker. Als je met 30 kilo bepakking moet lopen, is dat meer dan de helft van mijn lichaamsgewicht. Voor mijn collega één derde. Daar moet je wel rekening mee houden als je voor het leger kiest: een militair moet fit zijn, het is een heel fysiek beroep. Ik denk dat ik op een bepaalde manier vrouwelijk leiding geef. Ik schreeuw bijvoorbeeld nooit, behalve op exercities. Als er iets is, neem ik die persoon apart en probeer ik het op te lossen met een gesprek. Ik moest eens samenwerken met een collega die totaal tegenovergesteld was. Toch werkte juist die combinatie van ons tweeën goed. Er is geen goede of foute manier van leiding geven, vind ik. Ik heb nog nooit een vrouwelijke collega van hetzelfde niveau gehad. Ja een secretaresse, maar dat is iets anders. Wat ik irritant vind, is als mensen vragen ‘hoe ik dat geregeld heb met mijn kind’. Waarom vragen ze dat wel aan mij en niet aan mijn mannelijke collega’s? Die moeten toch ook iets regelen? Ik denk dat er langzamerhand meer vrouwelijke leidinggevenden in het leger zullen komen. De instroom van vrouwen is nu 30%, het is een kwestie van doorgroeien. We moeten het gewoon tijd geven. Vijftien à twintig jaar, schat ik. Dus niks genderbeleid, dat stempelt mijn huidige werk. Deze functie heb ik gewoon gekregen door individueel mijn werk goed te doen, en niet omdat ik vrouw ben.”<br /><br />Marjan Pols (1971) – manager in de bouwwereld<br /><br />‘geen zesjesvrouwen, wel zesjesmannen’<br /><br />“Eigenlijk wilde ik architect worden, maar omdat ik merkte dat ik daar toch nooit in uit zou blinken, ben ik civiele techniek gaan studeren in Delft. Nu ben ik beton- en staalconstructeur. Ik moet veel samenwerken met uitvoerders. Die willen dan ergens een vloer of een balk vastmaken en dan ga ik berekenen of dat technisch haalbaar is. Tijdens mijn studie waren er al bijna geen vrouwen, nu nog steeds niet. Het is gek dat vrouwen niet voor technische studies kiezen. Wij vrouwen denken dat een technische studie supermoeilijk is, maar dat valt best mee. De paar vrouwen díe voor een technische studie kiezen, zijn de ‘negenvrouwen’, vrouwen met hoge cijfers op hun eindlijst. Geen zesjesvrouwen op de TU, wel zesjesmannen. De vrouwen waarmee ik af ben gestudeerd, heb ik nooit terug gezien op de werkvloer. Die zijn meestal verdwenen naar de bank, provincie of naar de gemeente. Nooit naar de bouw, zoals ik. Dat is jammer, want bouwend volk is leuk volk. Ik kom te weinig in de keet de laatste tijd, dat mis ik. Ik ben op mijn werk honderd procent vrouw. Ik praat over mijn kinderen en over dat ik nodig kleren moet kopen bij de Bijenkorf. Ik zeg nog net niet wanneer ik ongesteld moet worden. Mijn mannelijke collega’s babbelen vrolijk mee over de kinderen. Tijdens vergaderingen vertellen ze nog wel eens vieze moppen. Aan het begin verontschuldigden ze zich nog, maar daar zijn ze inmiddels mee gestopt. Ik vind het niet erg, ik vind die grappen eigenlijk wel leuk. Ik zie de bui al hangen als mijn zoontjes ouder worden. Kom ik thuis, moet ik weer de hele tijd die schuine moppen aanhoren. Ik heb het idee dat ik serieuzer genomen word dan mijn mannelijke collega’s. Als ik iets zeg, luistert iedereen direct. Ze nemen het meteen aan. Dat doen ze niet bij een man. Maar dat komt omdat ik een zeldzaamheid ben. Als de verhoudingen 50/50 worden, zoals in de medische wereld, zou ik die voorsprong kwijt zijn. Mannen zijn ook grappig. Soms moet ik een anker laten zien, een stalen staaf van zo’n veertig centimeter met een ronde top. Net een dildo. Ik wijs dingen met mijn vingers aan, moet er over wrijven. Daar krijg ik toch associaties bij. Die mannen niet. Niemand lacht. Als een uitvoerder mij belt, zeg ik er altijd bij dat ik beton- en staalconstructeur ben. Ik merk dat ze anders aarzelen om mij technische details te geven. ‘Dat snapt die vrouw vast niet,’ denken ze dan waarschijnlijk. Vrouwelijke collega’s mis ik niet, omdat ik me tijdens mijn werk niet bezig houd met het geslacht van mijn collega’s. Als we met ons bedrijf naar Centerparcs gaan, zijn er twee huisjes voor de vrouwen en 35 voor de mannen. Ik zit dan met de vrouwen van P&amp;O en klantenservice in één huis. We werken allemaal als vrouw tussen veel mannelijke collega’s. We laten al die mannen de revue passeren. Dat schept toch een band.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-2580532781198979427?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-90520941545172176242009-02-05T08:51:00.000-08:002009-02-05T08:53:37.291-08:00Financieel Dagblad, 19 september 2008<br /><br />Blinde manager wel sterk, niet zielig<br /><br />'Je moet ons niet pamperen'<br /><br />Marieke van Willigen - Utrecht<br /><br /><strong>Een blinde manager botst overal tegenop, kan niet lezen en een powerpointpresentatie is niet aan hem besteed. Blind management kán niet goed gaan. Maar niets is minder waar. Twee blinde managers en één slechtziende trainer over de voor en nadelen van hun handicap. “Ik hoor en onthoud alles.”</strong><br /><br />Gerda Groen werd op haar twintigste door een zeldzame oogziekte blind. Ze volgde de opleiding SPH en P&amp;O en Bedrijfskunde en is inmiddels manager bij Reclassering Groningen, alwaar ze veertig mensen aanstuurt. Groen voldoet niet aan het clichébeeld van een blinde met een dikke zonnebril en een almaar naar links en rechts bewegend hoofd. In tegendeel: ze heeft helder blauwe ogen en is gedecideerd. Tijdens vergaderingen ontgaat haar niets. “Tijdens een vergadering hoort ze het zelfs als iemand zit te sms'en”, weet Tjebbe Zuur, één van haar werknemers. Als iemand bij Groen komt solliciteren, let ze ondermeer op non-verbale kenmerken. “Ik hoor als iemand zenuwachtig is doordat hij wiebelt op zijn stoel of met zijn pen zit te tikken. Als iemand steeds één kant op praat, geeft me dat informatie. Hij praat maar tegen één persoon, en niet tegen de meerdere personen die hij tegenover zich heeft. Een geïnteresseerde sollicitant gaat meer naar voren zitten. Dat hoor je.” En mailen en sms'en, hoe gaat dat? “Net als zo snel als bij ziende mensen, “ vertelt Groen, “Ik heb een spraakcomputer, een braille leesregel onder mijn computer en op mijn telefoon zit een spraaksysteem zodat ik sms'jes kan horen.” Gerda Groen vindt niet dat haar handicap haar carriere in de weg heeft gestaan. “Ik heb de opleiding gevolgd die ik wilde volgen. Ik wilde vroeger werken met randgroepjongeren. Ziend had ik waarschijnlijk hetzelfde gedaan”<br />Het carrièrepatroon verliep minder soepel voor Arend Jan van Dongen, manager bij Optelec, een bedrijf dat producten en software verkoopt voor blinden en slechtzienden. Van Dongen is blind van af zijn geboorte: “Ik zie alleen het verschil tussen dag en nacht.” Hij volgde de opleiding Fysiotherapie, maar kwam in die sector niet aan de bak. Hoewel de banen in de Fysiotherapie sowieso niet voor het opscheppen lagen, weidt van Dongen het aan zijn visuele handicap. Hij vermeldde zijn blindheid steevast in zijn sollicitatiebrieven want “Blindheid is voor mij wat vrouw-zijn voor jou is.” De baan als fysiotherapeut kwam niet, wel die van manager. “Fysiotherapie heb ik opgegeven. Wat ik allemaal te horen kreeg tijdens die sollicitatieperiode, wil je niet weten. Bijvoorbeeld dat ik geen verantwoordelijkheid kan dragen, omdat ik vanwege mijn handicap gematst was wat betreft mijn opleiding. Ik ben nooit gematst en ik draag nu wel verantwoordelijkheid.” Gerda Groen kent de vooroordelen over blinden. “Mensen beginnen soms op een raar toontje tegen je te praten, omdat ze vanuit gaan dat een blinde ook geestelijk gehandicapt is. Andere mensen denken dat je als blinde nergens kunt komen. Onzin. Overal rijden bussen en treinen.”<br />Marion Reijm, slechtziende met een zicht van drie procent, heeft als ICT-trainer uiteindelijk de baan gevonden die bij haar past. Reijm switchte als student van haar studie Psychologie naar Maatschappelijk Werk. “Voor psychologie moest je veel lezen. Dat bracht ik destijds niet op.” Ze stapte naar CWI omdat ze aan de slag wilde. Daar kreeg ze ongewild te maken met allerlei hulpinstanties die haar carriere uiteindelijk alleen maar bemoeilijkten. “Als je wilt, wordt je als visueel gehandicapte volledig gepamperd,” constateert ze achteraf. “Ik werd van het CWI doorverwezen naar UWV en Wajong en kreeg een jobcoach toegewezen. Uiteindelijk heb ik op eigen kracht mijn huidige baan gevonden. Ik heb gewoon een brief geschreven en ben aangenomen. De jobcoach raadde me destijds met klem af om een sollicitatiebrief te schrijven. Ik zou dat volgens hem nooit aankunnen vanwege mijn handicap.” Reijm gaat nog een stapje verder. Wat haar betreft worden subsidies drastisch terug gedraaid tot alleen vergoeding van het hoogst noodzakelijke. “Maar de overheid leeft te veel met het idee van arme, zielige gehandicapten. Sommige blinden gedragen zich dan ook ronduit verwend.” Aan de andere kant vind Reijm dat sommige hulpmiddelen onmisbaar zijn voor de goed functionerende blinde. Zelf is ze de gelukkige bezitter van een 'trekker' een soort mobiele tomtom voor blinden en slechtzienden. Met een OV-kaart, trekker en blindenstok kan ze probleemloos deelnemen aan het woon-werkverkeer. Ook manager Arend Jan Van Dongen functioneert niet zonder hulpmiddelen. “Met een braille leesregel onder het toestenbord en een spreekfunctie bij je computer, kun je als blinde prima uit de voeten. Maar een bedrijf moet niet gaan werken met geschreven briefjes. Een moderne, digitale instelling is een vereiste voor een bedrijf met een blinde in huis.”<br /><br />Meer over blinde managers hoort u vanochtend op BNR Nieuwsradio, 10:10 uur.<br /><br />kader:<br />- Aantal blinden en slechtzienden in Nederland: 650 000<br />- Percentage werkzame visueel gehandicapten: naar schatting 20 tot 30 procent (bron:Vizirus)<br />- Benodigde hulpmiddelen blinden op het werk:<br />* braille leesregel of vergrotingsapparatuur bij de computer<br />* spraaksoftware bij de computer<br />* spraakapparatuur bij telefoon,<br />* blindenstok<br />(alle hulpmiddelen worden vergoed via UWV)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-9052094154517217624?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-42615987418869451842009-02-05T08:46:00.000-08:002009-02-05T08:49:35.435-08:00Management Team, 11 november 2007<br /><br />tekst: Marieke van Willigen<br /><br />Behalve het glazen plafond moeten topvrouwen ook navigeren rond een glazen klip, volgens professor Michelle Ryan. Het wordt zo langzamerhand tijd om al dat glas te verruilen voor twee benen op de grond.<br /><br />Wat is de glazen klip? Dat is de ellende waar topvrouwen in terecht komen als ze eenmaal door het glazen plafond gebroken zijn. Ze komen terecht in risicovolle banen en krijgen derhalve ook meer kritiek en een kans om naar beneden te vallen, stelde Ryan in een recente lezing aan de Rijksuniversiteit Groningen. Het verbaast me niets. Vanaf mijn eerste zucht was duidelijk dat mijn vrouwelijke leven doorspekt zou zijn met klippen, glazen plafonds, vooroordelen, zwangerschappen of de wens tot, hoge hakken en seksisme. Niets is minder waar. Als fulltime werkende verslaggever en moeder heb ik nergens last van en schaar ik me met trots in het kamp van de vrouwelijke mensensoort.<br /><br />Dat mag ook wel eens gezegd, want een aantal van mijn soortgenoten blijft hangen in een vermoeiend refrein over wat er verkeerd met ons gaat en wat er allemaal beter moet. Er móet nog een hoop veranderen en mannen hebben inmiddels ook door dat meer participatie van vrouwen op topmanagementvlak een economische noodzaak is. Plasterk incluis. Waar dienen dit soort 'glazenkliplezingen' toe? Is het zoeken naar erkenning? Volgens mij hebben we die al. Bovendien: wij zijn geen slachtoffer. Is het dan een poging de laatste obstakels weg te halen? Daarmee zijn we heel goed op weg, voor vrouwen blokkeren er nog maar weinig wetten en praktische bezwaren de weg naar de top. Het wordt tijd om te genieten van de vrijheid en te doen wat we willen doen, in plaats van onderzoeken te verrichten naar glazen klippen. Liever een baan dan een burka. En nee, ik ben niet ongesteld.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-4261598741886945184?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-27394251511579719032009-02-05T07:57:00.000-08:002009-02-05T07:59:36.746-08:00De meeste artikelen van Marieke van Willigen in Management Team:<br /><br /><a href="http://gsea.vnubp.nl/search?sort=&amp;site=mt&amp;proxystylesheet=mt&amp;client=mt&amp;ie=ISO-8859-1&amp;oe=ISO-8859-1&amp;output=xml_no_dtd&amp;q=Marieke+van+Willigen&amp;zoek=Zoek">http://gsea.vnubp.nl/search?sort=&amp;site=mt&amp;proxystylesheet=mt&amp;client=mt&amp;ie=ISO-8859-1&amp;oe=ISO-8859-1&amp;output=xml_no_dtd&amp;q=Marieke+van+Willigen&amp;zoek=Zoek</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-2739425151157971903?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-48565071237894456512009-02-05T07:51:00.000-08:002009-02-11T13:50:25.482-08:00Management Team Gids, 12-12-2008<br /><br />Tekst: Marieke van Willigen<br /><br /><strong>Hoe maakt u als vrouw een rechtlijnige carriere richting top? 15 tips hoe u op uw naaldhakken zo snel mogelijk van het kantooreiland naar de directiekamer verhuist.<br /></strong><br /><span style="color:#cc0000;">Focussen </span><br /><br />Vrouwen hebben de naam goed te kunnen multi-tasken. Handig, maar daardoor bent u minder doelgericht. Dat is niet goed voor uw carriere. Blijf altijd uw kristalheldere doel voor ogen hebben. Al jonglerend met twintig dingen tegelijk mag u best eens een bal laten vallen, maar uw doel missen is onomkeerbaar.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">Niet in de staf</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />Veel vrouwen maken de fout om een inhoudelijke functie in de staf te kiezen. Doe het niet. Als u hogerop wilt komen, kies dan voor een lijnfunctie. Het echte topmanagement bereik je alleen via een lijnfunctie en niet via een op het eerste gezicht zo interessant ogende staffunctie.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">Eis een hoog loon</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />Een vrouwelijk trekje: geen hoog salaris durven te vragen. Een gemiste kans, want vanaf het keurige salaris wat u vroeg bij uw sollicitatie, gaat u vanaf nu alleen nog maar periodiekjes omhoog. Vindt u het gek dat uw mannelijke collega met de zelfde functie middels het ‘ bluf your way’ principe een veel hoger loon heeft dan u? Doe niet zo bescheiden. Zet gewoon hoog in bij salarisonderhandelingen. U bent uw geld waard.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">Werk keihard</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />En dat wil zeggen full-time. Nederland heeft de twijfelachtige eer van het de minste vrouwen aan de top en de meeste deeltijdwerkende vrouwen. Deeltijd topmanagers bestaan niet. U mag best uw werkweek met een paar dagen verminderen om uw schattige kindjes te verzorgen (uw man of de kinderopvang doen dat kennelijk niet goed), maar kijk dan niet gek op als uw veelbelovende carriere ergens halverwege stokt.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">Innoveer</span><br /><span style="color:#cc0000;"><br /></span>Als vrouw kunt u erop bogen dat u bij de universitaire avant garde behoort. Vrouwelijke studenten studeren sneller af dan de mannelijke soortgenoten en halen hogere cijfers. (<a href="http://www.cbs.nl/">http://www.cbs.nl/</a>) Maar daar blijft het bij. Waar uw mannelijke sukkelende studiegenootjes postities beginnen te bekleden als Universitair Docent of Hoofd van de Afdeling, zit u met uw masterstitel in een oersaaie deeltijdbaan onder uw niveau. Jammer, u was nog wel zo slim. En kennis is macht. Maak uw opleiding te gelde.<br /></span><br /><span style="color:#cc0000;">Niet zeuren</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />Hoe dichter bij de top, hoe ijler de lucht. Probeer met humor uw doel te bereiken, en niet met gezeur en gedram. Als u thuis het excuus ‘ hoofdpijn’ gebruikt om daarmee aan het gewouwel van uw partner te ontkomen, is dat prima. Maar op uw werk heeft u geen hoofdpijn.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">Ga op bridge, golf of schaken</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />Nee, niet omdat u van deze sporten een afgetraind lijf à la Madonna krijgt, maar omdat u er de juiste mensen tegenkomt. Bonzen en magnaten doen niets liever dan een balletje putten, een kaartje leggen of een koning schaak zetten. Bridgers, golfers en schakers zijn goed voor uw netwerk. Tweede voordeel: denksporten als bridge en schaken vergroten aantoonbaar uw intelligentie.<br /><span style="color:#cc0000;"></span><br /><span style="color:#cc0000;">‘femalepower’ pffff...</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />Fnuikend is het als u het tijdens een speech gaat hebben over ‘ Female Power’ of nog erger ‘ Girlpower’ . Is het u nooit opgevallen dat vooral maatschappelijk inferieure groepen het hebben over ‘ power’ ? Bovendien wekt een ‘ Femalepower-speech’ schoolfeestassociaties op. Echte ‘power’ is vanzelfsprekend. Vrouwen aan de top zijn een keiharde economische noodzaak.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">Negeer het ‘ old boys network’</span><br /><br />Die zijn er nog wel, de old-boysnetworks. Vrouwen zijn niet toegestaan, en de heren spelen elkaar voortdurend de bal toe. Om tegenwicht te bieden zijn er allerlei vrouwennetwerken uit de grond gestampt. Er gaat geen avond voorbij of er komen wel ergens vrouwen bijeen om elkaar te helpen. Werkt het? Uit onderzoek blijkt van niet. Seksegebonden netwerken zijn hopeloos achterhaald.‘ Oldboysnetworks’ bestaan voornamelijk uit oude mummelende mannen die bevend buiten sigaren staan te roken. Welliswaar machtig, maar hard toe aan hun pensioen. Moet u niet willen.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">Gemengd netwerk</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />U kunt zich het beste aansluiten bij ‘ gemengde’ netwerken binnen uw vakgebied. En vergeet zeker niet de digitale netwerken en platforms. Daar komt u de juiste mensen (v/m) voor uw carriere tegen. Voor de gezelligheid is er natuurlijk niets mis met een vrouwennetwerk en u voorkomt daarmee dat u moet luisteren naar het gekwaak van een opgeblazen mannetjeskikker uit het bedrijfsleven, maar voor uw carriere hoeft u het niet te doen.<br /><span style="color:#cc0000;"></span><br /><span style="color:#cc0000;">De biologische klok</span><br /><br />Gaat u inmiddels gestaag richting de top, maar begint er ergens een biologische klok te tikken? Zorg dan dat u zwanger raakt, dan is de klok vanzelf stil. Als u toch al zo druk bent met uw werk, kan dit er ook nog wel bij. U bent niet de eerste topmanager met kinderen. Als uw baas een sabbatical kan houden, waarom kan een zwangerschap dan plotseling niet? Zorg wel dat u randvoorwaarden zoals kinderopvang goed regelt.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">Geen manwijf</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />Wees een vrouw onder de vrouwen en een vrouw onder de mannen. U bent als vrouw geboren en afgesteld, gedraag u dan ook zo. Ga niet meehuilen met de wolven in het mannenbos. Gebruik uw charmes indien nodig. Ongesteld? Dan bent maar u een dag snel boos, zachte heelmeesters maken tenslotte toch stinkende wonden.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">Kleding</span><br /><br />Als vrouw heeft u het geluk dat u niet dag in dag uit een kostuum of confectiepak met stropdas hoeft te dragen. U heeft meer variatiemogelijkheden en dat is prettig. Maar er zijn begrenzingen. 1. Niet te sexy. Uw rok mag niet boven de knie komen, uw blouse moet miniml één knoop boven de BH-grens gesloten zijn.<br />2. Make-up: verzorgd maar niet te fel. Rode lipstip geeft een agressieve indruk en maakt uw tanden geel.<br />3. Geen ‘ smokey eyes’, uw werk is geen galabal.<br />4. Uiteraard geen spijkerkleding.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">Geen 9 tot 5 maar een 5 tot 9-mentaliteit</span><br /><br />Gaat u na uw werk snel naar huis om de piepers op te zetten? Fout! Uw collega’s gaan naar de kroeg en daar gebeurt het. Hoe vaak worden er geen megaorders via het bierviltje naar binnen geschoven? Hoeveel kabinetten zijn er niet in het cafe geformeerd? In de kroeg komen de echte kansen langs. Ga niet naar huis maar duik met uw collega’s de kroeg in.<br /><br /><span style="color:#cc0000;">Goed pluche</span><br /><br />Als vrouw krijgt u, anders dan de mannelijke topmanager, niet zozeer een kick van macht, maar meer van de inhoud van uw werk. Zorg dus dat het pluche lekker zit.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-4856507123789445651?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1388997420870538586.post-8555806619351813052009-02-05T07:14:00.000-08:002009-02-05T07:18:38.404-08:00(Management Team, 17-10-2008<br /><br />De onverstoorbare rust van de eilandmanager<br /><br />'Strandjutters zijn een slag apart'.<br /><br />tekst: Marieke van Willigen<br /><br /><strong>Management en hectiek, twee handen op één buik. Maar niet voor het zeldzame ras van de eilandmanager. Die heeft eerder te maken met de laatste boot dan met targets en winstmaximalisaties. Management Team scheepte in naar Texel. “Alles gaat hier een tandje langzamer.”</strong><br /><br />Op de boot naar het eiland Texel begint al het randstedelijke gedruis al te zakken. In plaats van optrekkende auto's, stoplichten en het gerinkel van sluitende spoorbomen, hoor ik meeuwen en het geklots van water. Wim Westdorp. baas van de Landal Greenparks 'Vogelmient' en 'Sluftervallei' zal me om 12:00 uur bij de steiger van Texel ophalen. Het is rustig op de Waddenzee. Een wijds uitzicht. En ja hoor, daar heb je ze echt, zeehonden op de zandbank. Ik kijk nog eens goed, want als randstedeling ken ik ze alleen van tv. Het zijn een stuk of vier zeehonden die loom in de zon liggen. “Leven als een zeehond, dat lijkt me wel wat ” mijmer ik terwijl mijn mobiel afgaat en er tegelijkertijd een sms'je binnenkomt.<br /><br />Wim Westdorp is een gemoedelijke man die geen zinloze 'heb-je-een-goede-reis-gehad' woorden morst. Hij komt snel ter zake:”Hoeveel tijd hebben we?” Een paar uur, dat wordt doorwerken. We stappen in zijn zwarte wagen en rijden naar het park 'Vogelmient', een luxe villapark in het dorpje “De Koog.” Westdorp is manager van dit beheerpark. 'Sluftervallei' waar we later naar toe zullen rijden, is een zogenaamd 'managementpark'. Ook hiervan is Westdorp de baas. Dat zit zo: “Ik heb twee petten op. 'Vogelmient' bestaat uit een vereniging van eigenaren en ik ben verantwoordelijk voor het beheer van het park. 'Sluftervallei' run ik in zijn totaal. Bij dat park zijn niet alleen huizen, maar ook een camping, restaurant, winkel, sauna en zwembad.” Westdorp stuurt zijn Volkswagen Touran ondertussen in gestaag tempo over het eiland richting 'Vogelmient.' De weg voert langs bos, duin en schaapjes. “Er lopen zo'n veertigduizend schapen op Texel,” onderhoudt Westdorp al schakelend, “Want ongeveer 25% procent van de inkomsten van de eilanders is landbouw &amp; visserij en zo'n 75% toerisme.”<br /><br />Het laatste stuk naar 'Vogelmient' voert langs de kustlijn. De Noordzee is een stuk ruiger dan de Waddenzee en het strand is breed. En daar, niet ver achter de duinen, verrijst onverwachts het villadorpje 'Vogelmient.' Als we de auto uitstappen, krijg ik bijna de neiging om te fluisteren, zo clean is het wandelpad dat tussen de huizen doorloopt. De huizen zijn volmaakt en precies gelijk. Een bedacht dorpje in een onbedacht gebied. Net als ik begin te denken dat ik ' Vogelmient' wel heel gelikt vindt, zie ik een glooiend gazon tussen de witte vakantievilla's liggen. In het midden van dat gazon staat op eenzame hoogte een grafsteen. Een krassende kraai vliegt erom heen. Het blijkt een oude grafheuvel te zijn. Een paar honderd jaar geleden is het kerkhof geruimd, vermeldt het bordje. Alleen het lichaam van de pastoor mocht blijven liggen. Eeuwen later, in het jaar 1829, vergaat het schip “De Koog” met man en muis. De rouwende eilanders begraven hun doden in de heuvel die daar vroeger ook al voor bestemd was. En zo is 'Vogelmient' gebouwd rond een massagraf.<br /><br />Westdorp haalt de schouders op. Op een eiland gaan de dingen nu eenmaal anders. Hij opent de deur van één van de Vogelmientvilla's. Marmer op de vloer, het huis heeft een eigen sauna, solarium en ligbad. Als je luxe wilt, zit je goed in 'Vogelmient'. Toch is het onderhoud van deze smetteloze villa's niet eenvoudig. “Personeel is één van de problemen als je manager bent op een eiland”, legt Westdorp uit. “Het liefst laat ik bedrijven van Texel de parken onderhouden. Maar die zijn niet groot, ze kunnen de klus vaak niet aan. Dus haal je mensen van het vasteland. Ik moet ze van steeds verder halen. Ook voor andere functies is personeel een probleem. Niet iedereen wil op een eiland wonen en heen en weer reizen is geen doen. Dat is een nadeel van eilandmanagement.”<br /><br />We hebben inmiddels weer plaats genomen in de Volkwagen om richting het park 'Sluftervallei' te rijden. Westdorp is geboren en getogen op Texel. In het verleden heeft de eilandmanager gewerkt in Limburg en Duitsland “maar op het vasteland gaat de kust toch weer kriebelen.” De meeste Texelaars kent hij wel. “Hier woont Maarten Boon, de strandjutter” wijst hij. We rijden langs een piepklein huisje dat doet denken aan een plaggenhut. Er omheen staan stoelen met roestige ijzeren poten (het zijn er soms drie) en autobanden, halve lampen en andere dingen die ik niet thuis kan brengen. “Hij vertelt strandjutverhalen op 'Sluftervallei'. De gasten genieten daarvan. Zelf kan ik die verhalen dromen, zoals het verhaal van de container met sloffen sigaretten die aanspoelde. Maar ik moet toegeven, Maarten kan goed vertellen. En dat is het voordeel als je zelf een eilander bent. Je kent de mensen.” Bij 'Sluftervallei' aangekomen, blijkt die kennis van de medeëilanders meer vruchten te hebben afgeworpen. Aan het plafond van het restaurant hangen scheepsbalgen en oude reddingsvesten. “ Die zijn van 'Flora', een andere strandjuttersfamilie. Vroeger hebben ze op robben gejaagd. Maar daarnaast bleven ze altijd strandjutten, de Flora's. Terwijl het eigenlijk niet mag, want jutten is jatten. Maarja, het zit ze in het bloed.” zegt Westdorp. “Het probleem bij strandjutters is dat ze gierig zijn. De balgen en zwemvesten die daar hangen, kon ik niet kopen, maar ik mocht ze wel in bruikleen. Je moet weten hoe je met strandjutters om moet gaan.” 'Sluftervallei' ademt een andere sfeer dan beheerpark 'Vogelmient'. De huisjes gaan op in de duinen, het vakantiedorp is minder steriel dan 'Vogelmient.' En er is bovendien een zwembad en sauna. 'Maak ik regelmatig gebruik van, is een prettige bijkomstigheid van deze baan,' grinnikt Westdorp terwijl hij de saunadeur afsluit.<br /><br />Vaak komt Westdorp niet van het eiland af. Voor managementoverleg moet hij zo nu en dan naar het vasteland en een enkele keer naar een ander eiland. “Er is hier een klein bootje dat vaart tussen Texel en Vlieland. Het pontje heet 'De Vriendschap' en het is van een particulier. Er mogen alleen voetgangers op. Zal ik je er even langsrijden voor ik je terug naar de boot breng? “ Het is een eindje om. De zwarte Volkswagen rijdt naar een steeds stiller en kaler gebied. De wind neemt toe, overal is de zee te zien. Op de kop van het eiland is de stroming tussen Texel en Vlieland zichtbaar. Er staat een wankele, smalle steiger. Aan het eind daarvan ligt een kleine boot die heen en weer deint op de sterke stroming. Een piepklein veerhuisje staat te wachten op een paar backpackers. Het ziet er bijna Zuid-Amerikaans uit, dit vergeten pontje van een eenling die tweemaal per dag mensen overzet van Texel naar Vlieland. Maar Westdorp komt niet vaak op de andere eilanden en omgekeerd zijn collega's evenmin. Want hoewel er Landal Greenparks zijn op de andere waddeneilanden, is er geen speciaal agreement tussen de managers. Het is dan ook hoogstzelden dat Westdorp voor werk naar Vlieland of een ander eiland moet hoppen. “We hebben weinig met elkaar te maken. Iedereen heeft zijn eigen eiland.”<br /><br />Die managementoverleggen met andere parkmanagers elders in het land, zijn trouwens wel één van de weinige gelegenheden waarbij Westdorp van het eiland afkomt. Soms nog een theaterbezoek in Den Helder. “Maar als we de schouwburg bezoeken, moeten we daar ook een plek voor de nacht zoeken, omdat de boot niet meer gaat” Voor gasten is er een andere manier om vlug van het eiland af te komen: het medische spoedgeval. Westdorp heeft het al vaker bij de hand gehad. “Als een gast problemen krijgt bij een bevalling of bij een hartaanval bijvoorbeeld. Dan wordt ik als parkmanager gebeld om het ambulancepersoneel op te vangen en de weg te wijzen. We bellen de boot en die vaart meteen af. Als alles meezit kun je dan binnen het uur in Den Helder in het ziekenhuis liggen.” Is een uur in zo'n crisissituatie niet te lang? “In echte noodsituaties komt er natuurlijk een helikopter.”<br /><br />Alles goed en wel, maar wordt het zo langzamerhand niet tijd voor een tunnel tussen Den Helder en Texel? Wim Westdorp schrikt. “Dat nooit,” zegt hij beslist. “Je haalt er alleen maar slecht volk mee op het eiland. En dan is het gedaan met de rust. We willen een eiland blijven. Trouwens, wist je dat onze veerdienst volledig zonder overheidssubsidie draait? Bijna alle Texelaars zijn aandeelhouder.” Ik kijk op mijn bootretourtje van 3 Euro. Dat hebben ze dan toch maar mooi geregeld, die eilanders. Ze steken met hun bootaandeel de overheid de loef af, want tegen 3 euro per gebruiker is geen tunnel te bouwen. En waarom zouden ze ook? Op de boot terug zie ik de zeehonden niet meer op de zandbank liggen. Ik zie er wel een paar zwemmen. Straks, als de zeehonden zich vol gegeten hebben met vis, gaan ze weer terug naar hun zandbank om in de zon te lummelen. Wat maakt het uit, er is toch niemand die ze stoort.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1388997420870538586-855580661935181305?l=artikelenvanmarieke.blogspot.com' alt='' /></div>Marieke van Willigenhttp://www.blogger.com/profile/02838449258336725537noreply@blogger.com0